Με λέξεις παίζω, με γραμμές μιας συμβατικής επικοινωνίας
ζωγραφίζω στο λευκό χαρτί.
Δεν έμαθα ποτέ, δεν μπόρεσα να μάθω
να ζωγραφίζω τις εικόνες της ζωής μου.
Με λόγια ζωγραφισμένα
λιτά
μόνο παλεύω να στολίσω τις εικόνες των αναμνήσεών μου,
με λόγια άηχα μεταφέρω τις ανάσες των ματιών μου.
Δεν είμαι ζωγράφος, δεν είμαι δημιουργός,
μόνο ένας άγουρος ιχνογράφος σκέψεων,
απέριττων και θολών ιδεών.
Λερώνω το χαρτί
με την καμπυλοειδή καρβουνιά ενός μολυβιού αποτυπώνοντας
τις ονειρικές οπτασίες,
τις όμορφες αντανακλάσεις της όρασής μου και
τις αυταπάτες των ελπίδων μου.
Ατενίζοντας το δρόμο
σμίγω τα μάτια για να φέρω
πιο κοντά το θολό ορίζοντα, μα αυτός απομακρύνεται.
Το ταξίδι συνεχίζεται, ο δρόμος δε σταματά.
Απλώνεται στης γης το σώμα σαν τα ίσαλα στο καράβι των ονείρων μου.
Όνειρα σαν οπτασίες απατηλά
που κλειδώθηκαν στη φυλακή του μίσους.
Οι κανίβαλοι μισούν τα ταξίδια,
εξανδραποδίζουν τα όνειρα, τις σκέψεις, τις ιδέες.
Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, ο ορίζοντας θολώνει πάλι.
Μα το όνειρο συνεχίζεται, προχωρά με βίαιο ρυθμό.
Οι νευρώνες αντιδρούν στη θέα της φυλής των κανιβάλων,
ο δρόμος με διώχνει μακριά τους, αλλά με φέρνει σε άλλη φυλή.
Η γη μοιάζει να γέμισε κανίβαλους. Κανείς δε ρωτά για το ταξίδι πια,
κανείς δεν αναρωτιέται για το δρόμο, μόνο να μη φύγω, γιατί
το ταξίδι γεννά σκέψεις,
αμφιβολίες για τις τελετές,
αμφισβήτηση για το κρέας που χαλούν.
Ο δρόμος ακόμα συνεχίζεται.
Το βράδυ σε αντάμωσα να επιδεικνύεις την πραμάτεια σου.
Φτηνό και τόσο ποιοτικό το εμπόρευμα μού είπες.
Στο πένθιμο το μαύρο θρηνούσες ακόμα τη νεκρή από καιρό αθωότητά σου.
Μαύρο αποκαλυπτικό, όχι μαύρο μοναχής,
μαύρο της γύμνιας.
Δεν πουλούσες εσύ βέβαια, άλλος ήταν ο έμπορος.
Στο ταξίδι σου ναυάγησες σε τούτο
το νησί του αγοραίου έρωτα.
Καλώς ήρθες κι εσύ στον κόσμο των κανιβάλων.
Μόνη στο πάρκο
απλανή βλέμματα στα παγκάκια,
άσπρα χέρια, άσπρα μάτια,
άσπρη ζωή, μαύρη ζωή.
Ομορφιά κι ασχήμια μαζί.
Νιάτα στον εμφύλιο των στατιστικών
κι ο θεριστής να χορεύει
στο άσπρο χαλί.
Πάρκο ζωής, πάρκο θανάτου.
Μια χαμένη ελπίδα,
ένα ξανακύλισμα.
Και να, το αυτοκίνητο έφτασε
από κάθε γειτονιά
σέρνονται, τρέμουν, τρέχουν·
είναι γι’ αυτούς,
για ‘κείνη.
Τα βλέμματα γεμίσαν ζωή·
η ελπίδα πεθαίνει τα όνειρα φεύγουν, ταξιδεύουν.
Μια μουσική ηχεί γύρω τους,
μελωδία συνοδεύει το ταξίδι κι εκείνης·
συγχορδίες μιας μπαλάντας πένθιμης που κανείς δεν ακούει·
ούτε κι εκείνη.
Τα μεγάλα πράσινα μάτια
απλανή στο δρόμο·
το γλυκό της χαμόγελο σφιχτό·
χάσκει το φιλήδονο κορμί της·
σπασμένο στέκει
στη γωνιά του δρόμου,
μα και τούτο το ταξίδι είναι βουβό.
Οι κανίβαλοι όμως βρήκαν κάτι για να γιορτάσουν το μίσος τους·
δείχνουν, γελούν, φωτογραφίζουν.
Και ο χορός των κανιβάλων στήνεται
γύρω από το καζάνι της ελπίδας που αργοπεθαίνει
Τι κι αν εκείνη γελά!
Οι κανίβαλοι γλεντούν· έχουν θέμα να γιορτάσουν.
Ένα ροκ ρέκβιεμ συνοδεύει το χορό τους.
Στο νησί των αγίων
σε απομόνωση ως άλλοι καλόγεροι
που για λίγο απαρνιούνται το πολύβουο άστυ.
Στο νησί των προσφύγων
ωσάν κυνηγημένοι από τη μοίρα του καθημερινού πνιγμού
βρήκαν απάγγειο για τη γαλήνη κι
αντάμωσαν το φιλόξενο ήλιο που λαμπύριζε στο άγριο τοπίο
-άγριο κι απάτητο, θαρρείς, από τους
βιαστές της φύσης
να προστατεύει
μέσα στην αγνότητά του την ανάγκη για
ησυχία.
Στο άγιο νησάκι
ανάπαυλα και γαλήνευση με ερωτικούς ήχους τζιτζικιών να γεμίζουν τον αγέρα,
με τον ήχο των γλάρων
δίπλα στο θαλάσσιο παφλασμό
πλάι στην απομόνωση που ο βράχος χαρίζει στη γύμνια.
Στη λιτή αγρίλα της ακροθαλασσιάς
θαύμαζε το κορμί της,
φιλήδονο στον άγριο βράχο
πλάι αναζητούσε τη ρίγη του πόθου.
Τα σύννεφα ζωγράφιζαν την μορφή της,
σαν οπτασία αιθέρινη στόλιζε τον ουρανό.
Τα κύματα σαν ακουμπούσαν την ακτή έγραφαν το όνομά της
Άντυτη ατένιζε την αγριεμένη θάλασσα.
Έμοιαζε να την προκαλεί με την ομορφιά της, μα εκείνη
αποκαμωμένη αναζητούσε μόνο ησυχία.
Κρυμμένη στο βράχο, τον
απάτητο από άνθρωπο,
απολάμβανε τους θαλάσσιους ήχους
εκείνο το υγρό τραγούδι που συγκρίνω με τον ύμνο στον έρωτα του τζίτζικα.
Οι πτυχές του βράχου τής θύμιζαν την αιώνια
μάχη της φύσης σαν το κύμα
παλεύει να αγγίξει
την πέτρα, να την χαλάσει.
Μια άγρια, απέριττη ομορφιά
προκαλούσε τις αισθήσεις της, συνέπαιρνε
το είναι της.
Το κάλεσμα της αντίζηλης κατακτούσε τη σκέψη της.
Στο κύμα αντάμωσαν τα βλέμματά τους,
ζευγάρωσαν
με τον ήχο των παφλασμών να καλύπτουν τον
οργασμό τους.
Η πέτρα που ερωτοτροπούσε με τη θάλασσα
άφηνε αθέατα τα ενωμένα κορμιά τους,
κάλυπτε τον έρωτά τους.
Θαύμαζε τη στύση του, απολάμβανε
το ηλιοθώρητο κορμί του
που δεν ήθελε να ξεκουραστεί.
Οι πευκοσμές
και το ερωτικό τραγούδι των τετύγγων ήταν το αφροδισιακό του.
Γεύτηκε
την επιθυμία του,
τη σκληρότητά του.
Τα αργόσυρτα βογκητά του
πλημμύρισαν τη δική της επιθυμία,
ζωντάνεψαν πάλι τη λαγνεία της.
Η γεύση του την ανατρίχιαζε, οι συσπάσεις του τη συνέπαιρναν.
Βούτηξε καυλωμένος και γυμνός,
ο θαυμασμός και η λαγνεία της
τον συνόδευε. Ζευγάρωσαν και στο νερό.
Το ρεύμα τον ωθούσε βαθύτερα,
τον καθοδηγούσε με την άγρια ορμή του.
Η άρμη στο κορμί της, η υγρασία
της λαγνείας της
τον καύλωναν περισσότερο.
Μέσα της ένιωθε όπως το κύμα που ερωτοτροπεί με την πέτρα: αχαλίνωτα
ηδονικά.
Άγρια εκείνη σαν τη θάλασσα
κλυδωνίζονταν στον
ορθωμένο ανδρισμό του.
Ήχοι πόθου ξεφεύγουν, για να σκεπαστούν
από το κύμα που τους προστατεύει. Το υγρό κορμί της
ξεχειλίζει ηδονή,
η ματιά της
έρωτα,
ο οργασμός της
απόλαυση.
Τελείωσε μέσα της. Δεν άκουγε πια
ούτε τέτυγγες, ούτε θάλασσα.
Η τρικυμία αντηχεί ακόμα
τις κραυγές του οργασμού της.
ο δείμος του πολίτη Copyright © Δήμος Χλωπτσιούδης
