σκόρπιες σκέψεις...

Ο Ρουσόπουλος λέει παραιτείται, στη Βουλή εμφανίστηκε σαν πρωθυπουργός με κύκνειο άσμα ένα λογύδριο κατά του Παπανδρέου. Βέβαια το αστείο είναι ότι ποτέ η συμπολίτευση δεν αφήνει τα έδρανα άδεια, αλλά η ΝΔ έχει και αυτή την πρωτοτυπία γιατί τελικά μόνο έτσι θα ελέγξει ότι κάποιος δε θα ψηφίσει υπέρ της προανακριτικής επιτροπής. Μέσα σε αυτά κι αυτά όμως κανείς δεν είδε την πτώση του χρηματιστηρίου.

Δεν βλέπω το χρηματιστήριο ως καθρέφτη της οικονομίας -μακριά από εμένα τέτοιες σκέψεις (φοτυ, φτου στον κόρφο μου)- ούτε και βέβαια το εκθειάζω όπως τόσοι δημοκράτες". Είναι ένα δημοκρατικό καζίνο όπου πολύ απλά αλλάζουν χέρια περιουσίες. Αυτό που κάνει όμως εντύπωση σε τελική ανάλυση είναι η μοναδική πτώση που δέχεται το τελευταίο διάστημα. Θυμάμαι επί Σημίτη κατηγορούσαν τον πρώην πρωθυπουργό για μίζες και αναζητούσαν πολιτικές ευθύνες για το μίνι κραχ (άσχετα αν τελικά ποτέ δεν αποδέιχθηκε ευθύνη υπουργών και μόνο ότι θησαύρισαν βουλευτές και φίλα προσκείμενοι στο κόμμα της τότε αντιπολίτευσης). Ωστόσο, πρέπει να θυμίσουμε ότι τότε η βουτιά του Χρηματιστηρίου Αθηνών έγινε ουσιαστικά σε διάστημα 3 ετών.

Σήμερα, όμως, η πτώση του φτάνει όχι σε επίπεδα κραχ, αλλά σε εκείνα -ο γενικός δείκτης- του Σεπτεμβρίου του 1993. Και μάλιστα η πτώση εμφανίζεται μόλις σε διάστημα 10 μηνών. Αν αυτό δεν είναι οικονομικό κραχ, τι άλλο μπορέι να χαρακτηριστεί έτσι; Σχετικά γράφουν το thegreekz.com και Φιλελεύθερος.

Από την άλλη, θυμάμαι ότι πριν από μια εβδομάδα όλοι οι κυβερνητικοί διατείνονταν ότι το τραπεζικό μας σύστημα είναι ισχυρό. Εμ, πώς να μην είναι τελικά ότι βλέπουμε τις τράπεζες με δειλία να απλώνουν χέρι στα 28 δισ €; Και όλα τούτα, όταν με τέτοια ποσά θα μπορούσαν λιμάνια και νοσοκομεία κι εκπαίδευση να λειτουργούν όχι απλά άψογα για τον πολίτη, αλλά ακόμα να λειτουργήσουν αναπτυξιακά ενισχύοντας την ατομική και εθνική οικονομία. Το σχέδιο ήταν οργανωμένο από την αρχή και όλα γίνονταν για το φόβο απόσυρσης των καταθέσεων.

Και μέσα σε όλα τα άλλα εχθές εκεί που έτρωγα, να σου και η Τατιάνα να "αναλύει" το ζήτημα της παιδικής βίας και της βιντεοσκόπησής της. Δεν κατάλαβα βέβαια αν ενοχλείται από την ίδια τη βιντεοσκόπηση -επειδή καλλιεργούνται μικροί δημοσιογράφοι που λατρεύουν το αίμα στο πρότυπο των μεγάλων- ή τον ξυλοδαρμό. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής βιαιότητες μεταξύ ανηλίκων πάντα είχαμε στη χώρα μας. Φυσικά το φαινόμενο παρουσιάζει μία σημαντική έξαρση, αλλά όχι όπως γενικώς κι αορίστως κάθε τατιανιά το θέτει. Δεν είναι θέμα γενετικό ούτε καν θέμα ολόκληρης της γενιάς και φυσικά γέννημα των καιρών.

Η παιδική βία (και όχι ο ξυλοδαρμός, αλλά η οργάνωση συμμοριών, η αύξηση των κλοπών και η βία μεταξύ κοριτσιών στο παραδοσιακό πρότυπο των αγοριών) είναι αποτέλεσμα της γύρω μας βιοτικής βίας. Όταν η βία πηγάζει πρωτίστως από το ίδιο το κράτος, όταν η εκπαίδευση δε διδάσκει σεβασμό μέσα στην πρακτική της άσκηση, αλλά την υπακοή και τον μεταμοντέρνο ατομισμό κι ανταγωνισμό, το παιδί τι θα μάθει; Όταν οι γονείς καθημερινά ζουν αγχωμένοι για το ένα αξιοπρεπές εισόδημα (που συχνά το "σπρώχνουν" για την ικανοποίηση ανούσιων καταναλωτικών αναγκών) και δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές ανάγκες του βλαστού τους ή όταν εικόνες βίας ξεχειλίζουν από το μικρό γυαλί της τηλεόρασης, τι εισπράττει ένα παιδί που ακόμα δεν έχει αποκτήσει κριτική ικανότητα; Αντιλαμβάνεται πολύ απλά έναν βαρβαρισμό στις σχέσεις κράτους-πολίτη, έναν κανιβαλισμό στις σχέσειςπολίτη-πολίτη, όπου ο καθένας με εχθρότητα προσπαθεί να αναδειχθεί και να επιβιώσει σε μία ανθρωποφάγα κοινωνία.

Τα ΜΑΤ δέρνουν γονείς που αγωνίζονται να επιβιώσουν ζητώντας δουλειά ή αυξήσεις τη στιγμή που χαρίζονται δισεκατομμύρια σε εκείνους που δεν τα έχουν ανάγκη και την ίδια ώρα οι "αρχηγοί" του κράτους συμμετέχουν με τις δικές τους συμμορίες σε σκάνδαλα οικονομικά. Όταν ένα παιδί ζει μέσα στην αδικία και τη βία, πώς μπορεί να φερθεί διαφορετικά; Με ποια εχέγγεια εμείς του ζητούμε -με ανέξοδα και φτηνά λόγια- να φερθεί πιο ώριμα από τους ενήλικες ή από ένα δημοσιογράφο που εικονογραφεί τη βία ή την προβάλλει;

περισσότερα...

προς ιδιωτικοποίηση των μεταμοσχεύσεων;

    Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να αυξάνονται οι δωρητές οργάνων. Η αναγκαιότητα να χαρίζουν ζωή μέσα από το θάνατο προσφιλών τους προσώπων μοιάζει να έχει γίνει πια συνείδηση σε πολλούς πολίτες, ειδικά μετά από τραγικά περιστατικά που βγαίνουν στη δημοσιότητα -όπως αυτό του Αυστραλού τουρίστα. Βέβαια ακόμα βρισκόμαστε πολύ πίσω και χρειάζονται πολλά για να φτάσουμε τις άλλες χώρες της ΕΕ. Ενώ τα μηνύματα από το διεθνές περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά και οι επιτυχίες των Ελλήνων ιατρών μάς υπόσχονται πολλά και δίνουν ελπίδα για το μέλλον, η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τον αριθμό των πραγματοποιούμενων μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2001 η αναλογία του αριθμού μεταμοσχεύσεων από πτωματικούς δότες ανά εκατομμύριο πληθυσμού στην Ελλάδα ήταν 2.9, τη στιγμή που στην Ισπανία ήταν 32.5, στην Πορτογαλία 20.2, στην Αυστρία 23.7 και στο Βέλγιο 21.6. Παρόμοια στασιμότητα ή ακόμα και κάμψη στον αριθμό των διαθέσιμων οργάνων προς μεταμόσχευση διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως και οφείλεται, κατά κύριο λόγο, σε απροθυμία των συγγενών στο να συναινέσουν στη δωρεά οργάνων προσφιλών τους προσώπων που εχάθησαν. Οι αιτίες της απροθυμίας αυτής είναι, σίγουρα, πολλές αλλά οι σημαντικότερες πρέπει να αναζητηθούν: στην ελλιπή και, πολλές φορές, εσφαλμένη ενημέρωση ή παραπληροφόρηση του πληθυσμού που συχνά πέφτει θύμα διογκωμένης φημολογίας, στην έλλειψη εμπιστοσύνης σε φορείς και γιατρούς και στο φόβο για εμπόριο οργάνων και στις διάφορες προλήψεις και προκαταλήψεις που συνοδεύουν το τέλος της ζωής.
    Μέχρι σήμερα η όλη διαδικασία ελέγχεται από ένα ενιαίο κρατικό κέντρο. Ωστόσο, το νεοφιλελεύθερο πρότυπο των άκρωτων ιδιωτικοποιήσεων δεν αφήνει ανεπηρέαστες ούτε τις μεταμοσχεύσεις. Σύμφωνα, λοιπόν, με Το Βήμα ετοιμάζεται να συσταθεί Διεθνές Μεταμοσχευτικό Κέντρο που θα λειτουργέι με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια -αφού μιλάμε για ένα ΝΠΙΔ. Ουσιαστικά οι με6ταμοσχεύσεις θα ελέγχονται από ένα ιδιωτικό πρόσωπο που θα διοικείται από διορισμένους μετακλητούς διευθυντές. Το θέμα είχε ξεκινήσει υπό την υπουργεία του Κακλαμάνη και επανήλθε στο προσκήνιο ενόψει της μεταφοράς του Χριστόδουλου στις ΗΠΑ. Είχε γίνει φανερό στους πολιτικούς κύκλους της ΝΔ ότι το ασφυκτικό νομικό πλαίσιο σχετικά με τη σειρά προτεραιότητας του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, δεν μπορούσε να αλλάξει. Έτσι, τι καλύτερη λύση από τη δημιουργία ενός ιδιωτικού κέντρου που θα μπορεί να μοιράζει όργανα εκτός λίστας σε κάθε άτομο που αυτό με τα δικά του ιδιωτικοικονομικά κριτήρια κρίνει αναγκαίο; Φυσικά οι γιατροί διαφωνούν, αλλά ποιος τους λαμβάνει υπόψη;
    H πράξη της δωρεάς ιστών και οργάνων μπορεί και πρέπει να αποτελέσει περιεχόμενο της ατομικής και συλλογικής συνείδησης, δείγμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και πόλο συσπείρωσης της κοινωνίας μας την οποία έχει τόσο ανάγκη ο τόπος, στην προσπάθειά του να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών. Δεν αποτελεί θέμα αγοραπωλησίας, αλλά ζωής και συνείδησης. Πώς μπορέι ένα ιδωτικό κέντρο να διασφαλίσει την αντικειμενικότητα και ακόμα τη δωρεάν διαδικασία; Εξάλλου, από πού θα αντελέι τους πόρους του; Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι δωρεές οργάνων δεν αντικείμενα προς πώληση. Όταν ακόμα και οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι αποφασίζουν να θέσουν στην ιατρική -και την πρόνοια γενικότερα- το κράτος εγγυητή της καλής και αντικειμενικής προσφοράς υγείας, στην Ελλάδα του άκρατου κέρδους και της δημοκρατίας όλα ιδιωτικοποιούνται. Αν σήμερα ιδιωτικοποιηθεί το Κέντρο Μεταμοσχεύσεων, αύριο θα είναι ο ΟΚΑΝΑ και τα κέντρα υποβοήθησης και χορήγησης υποκαταστάτων, μεθαύριο θα είναι όλες οι λίστες.

    Μία ενδιαφέρουσα δημοσίευση μπορείτε να διαβάσετε στον preza-tv σχετικά με τα ιατρικά απόβλητα του νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη.

περισσότερα...

καταληψίες μαθητές στο Δημαρχείο Σταυρούπολης

Οι καταλήψεις πάλι φούντωσαν. Μερικοί βέβαια βλέπουν την κίνηση καθαρά από μία σκοπιά αρνητική, αφού στις μαθητικές κινητοποιήσεις θέλουν να βλέπουν ενέργειες που στόχο έχουν να χαθεί μάθημα και να διασκεδάσουν. Βέβαια παλαιότερα είχα γράψει δύο άρθρα (εδώ κι εδώ).

Εχθές λοιπόν ξαφνικά -τουλάχιστον για μένα- έφτασε στο Δημαρχείο μία ομάδα μαθητών από τα ΕΠΑΛ της περιοχής κι ένα Ενιαίο Λύκειο. Συνομίλησαν για αρκετή ώρα με το Δήμαρχο που αμέσως κατέβηκε κάτω και τους υποδέχτηκε. Γνωρίζοντας το θεσμό στον οποίο απευθύνθηκαν -ίσως όχι τις ενέργειές του, αλλά σίγουρα τις αρμοδιότητές του- του έθεσαν εκτός από τα διάφορα πανελλαδικά αιτήματα (αύξηση προϋπολογισμού, ολιγάριθμες τάξεις κτλ) και ζητήματα της γειτονιάς, όπως εγώ αρέσκομαι να τα λέω. Ζητήματα για το στρατόπεδο[1], ο χώρος του πρώην εργοστασίου του ΑΓΝΟ, το κολυμβητήριο της Ηλιούπολης[2] κτλ. Τέθηκαν με φοβερή ωριμότητα. Μία ωριμότητα που πολλούς θα τους έκανε να ντραπούν και μη σκεφτούν καθόλου ότι κάθε κινητοποίηση γίνεται απλά και μόνο για να χαθεί μάθημα.

Υπάρχουν ορισμένοι μαθητές που πραγματικά αγωνίζονται -και αυτό τον διαπαιδαγωγητικό χαρακτήρα βλέπω στις κινητοποιήσεις που διδάσκουν τον αγώνα, παρά τα όποια παρατράγουδα. Ορισμένοι κινούνται με γνώμονα το κοινό συμφέρον και όχι τον ωφελιμισμό της τεμπελιάς. Τα προβλήματα της παιδείας είναι τόσα που θεωρώ ότι κάνουν και λίγα. Τα τοπικά δυσεπίλυτα που κάθε κίνηση οράται με μάτι θετικό. Μακάρι να υπήρχαν στο Δημοτικό Συμβούλιο τέτοιοι Σύμβουλοι, που να σέβονται τον ομιλητή τους, να κρίνουν με προτάσεις ουσιαστικές και να θέτουν μέσα από τον αγώνα τους ζητήματα που αφορούν όλη την κοινωνία.

Και αν κάποιοι θέλουν να επηρεάζονται από τη δημαγωγία των δημοκρατών που συκοφαντούν την αγωνιστική προσπάθεια καθενός, δεν πειράζει. Είναι και αυτό μέσα στο παιχνίδι. Αλλά φυσικά με τίποτα δε δέχομαι την επίθεση που εξαπέλυσε ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης στους καταληψίες πιέζοντας γονείς κι εκπαιδευτικούς να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις.

---

[1] Βλ. το παλαιότερο σχετικό άρθρο μου, καθώς και στην ιστοσελίδα του Δήμου Σταυρούπολης εδώ κι εδώ.

[2] Βλ. το παλαιότερο σχετικό άρθρο μου, όπως και στην ιστοσελίδα του Δήμου Σταυρούπολης εδώ κι εδώ.

περισσότερα...

για την απαγόρευση του καπνίσματος

Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά μου φαίνεται ότι έχουν αυξηθεί οι συζητήσεις για το κάπνισμα. Αφορμή για τις σκέψεις μου στάθηκε το σχετικό άρθρο της Αναμόρφωσης με τίτλο καπνίζοντας στην Ουγκάντα. Όλοι ξέρουμε ότι το 2010 το κάπνισμα θα απαγορευτεί σε όλους τους δημόσιους χώρους. Χωρίς να θέλω να προχωρήσω σε μαξιμαλιστικές θέσεις του στυλ ότι είναι ρατσιστική μία τέτοια απαγόρευση (γιατί ομοίως ρατσιστικά φέρονται οι καπνιστές στους μη), ότι οι μη καπνιστές εκδικητικά επιστρέφουν το ρατσισμό που εισέπρατταν τόσα χρόνια από τους καπνιστές, ότι τόσα πράγματα μας σκοτώνουν, γιατί να φταίει το τσιγάρο;, ας μου επιτρέψετε να καταθέσω μερικές σκέχεις σχετικά με το ανεφάρμοστο του νόμου και την απαράδεκτη προσέγγιση που κάνει στο θέμα.

Στην ουσία η αντίρρησή μου στο σχετικό νόμο είναι στον τρόπο με τον οποίο βγαίνει. Στο εξωτερικό, κατ' αρχάς ας πούμε ότι οι σχετικοί νόμοι είχαν αποτέλεσμα και εφαρμόστηκαν -όπου εφαρμόστηκαν- επειδή ακριβώς η κίνηση ήταν από τα κάτω. Δεν ήταν ένας ξερός νόμος από την κυβερνητική καθοδήγηση, αλλά είχαν προηγηθεί κινήσεις πολιτών, παιδαγωγικές και ψυχολογικές προσεγγίσεις περί σεβασμού κτλ. Όπου απλά και μόνο είχαμε νόμους, χωρίς άλλες ενέργειες, πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να υιοθετηθούν από τον πληθυσμό (όπως στην Καλιφόρνια ή άλλες περιοχές των ΗΠΑ για το κάπνισμα ή ακόμα και για την υιοθέτηση της ζώνης ασφαλείας στο αυτοκίνητο).

Σχετικά αρνητικά παραδείγματα έχουμε από τη Γαλλία και τη Γερμανία με τον ίδιο νόμο. Για παράδειγμα τα τροχαία ατυχήματα στο Παρίσι έχουν αυξηθεί σημαντικά (επειδή ο καπνιστής ξεχαρμανιάζει μόνο στο αυτοκίνητό του), οι δρόμοι στην Κολωνία, το Παρίσι, τη Φρανκφούρτη και αλλού έχουν γεμίσει αποτσίγαρα ή κουτιά μπύρας, καφέ κτλ (απαραίτητα συνοδευτικά ενός τσιγάρου). Σε αυτά -που σημαίνουν σημαντικά έξοδα μη προϋπολογισμένα από κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές- προστίθενται και οι χαμένες εργατοώρες για τους εργαζόμενους καπνιστές που κάνουν διάλειμμα.

Ας δούμε μερικές τοπικές παραμέτρους αν εφαρμοστεί ένας ξερός νόμος στην Ελλάδα (αύριο). Είναι μαθηματικά βέβαιο, λοιπόν, ότι όλες οι καφετέριες που δεν έχουν πεζοδρόμιο ή ανοιχτό χώρο θα κλείσουν, αφού στατιστικά το 60-70%[1] του πληθυσμού στη χώρα μας καπνίζει και το 80-90% των πελατών κέντρων διασκέδασης επίσης καπνίζει. Αναλόγως σοβαρό πρόβλημα και απειλή κλεισίματος θα έχουν τα ουζερί, τα παραδοσιακά καφενεία και πολλά μπαράκια. Θα επιβιώσουν όσα έχουν μεγάλο ανοιχτό χώρο, ενώ όσα είναι πάνω σε πεζοδρόμια θα επεκταθούν χωρίς να αφήσουν κανένα ελεύθερο χώρο στους πεζούς. αΑς θυμηθούμε ότι σήμερα οι πεζοί είναι ούτως ή άλλως στο οδόστρωμα εξαιτίας καφετεριών κτλ, πόσο μάλλον αν αυξηθούν οι καρέκλες.

Από την άλλη, όλα τα πάρκα θα γεμίσουν ζωή (από καπνιστές) και αναλόγως βέβαια με αποτσίγαρα και όλα τα σκουπίδια που έχει μαζί του ένας καπνιστής. Σε αυτά ας προσθέσουμε ένα χαμένο 5λεπτο (για να μην το κάνω 10λεπτο -που τόσο θα είναι) κάθε μία ολόκληρη ώρα από το χώρο εργασίας και τις ισόποσες οικονομικά χαμένες εργατοώρες.

Οι συνέπειες ενός από τα πάνω επιβεβλημένου νόμου είναι απρόβλεπτες και θα είναι χειρότερα από όσα γράφω (συν τροχαία = οικονομικές απώλειες από ζημιές, οικονομικές απώλειες από νεκρούς που χάνονται από το εργατικό δυναμικό κτλ). Σημασία δεν έχει να υπάρχει ένας νόμος που θα μεταφέρει μία κρατική ευθύνη όπως η διαπαιδαγώγηση του πολίτη και ευσυνειδησία του προς το συνάνθρωπο στις πλάτες με τρόπο εκδικητικό.

Παλαιότερα, είχα γράψει για το νέο ΚΟΚ και τις εξαντλητικές οικονομικές του ποινές. Τι έγινε; Τα τροχαία δεν μειώθηκαν καθόλου, οι παραβάσεις αυξήθηκαν. Κανένας νόμος, καμία απαγόρευση δεν έχει αποτέλεσμα χωρίς προηγούμενη παιδαγωγική και ψυχολογική προσέγγιση. Και φυσικά για το κάπνισμα δεν αναφέρω καθόλου την ψυχολογική υποστήριξη που θα χρειαστεί ένας καπνιστής, γιατί θα είναι δικό του μέλημα.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής γιατί πρέπει να βλέπουμε το τσιγάρο ως κάτι διαφορετικό από άλλες τοξικές ουσίες, όπως τα ηρεμηστικά και το αλκοόλ; Το ίδιο βλάπτουν και τούτα όπως το τσιγάρο. Μήπως απλά ο νόμος θέλει να καλύπψει το θεαθήναι και όχι την ουσία που πρέπει να είναι η υγεία του πολίτη;

Σε καμία περίπτωση δεν τάσσομαι υπέρ της ανεξέλεγκτης κατάστασης που σήμερα επικρατεί. Είμαι υπέρ του ελέγχου, αλλά αυτός ο έλεγχος οφείλει να επέλθει μετά ή παράλληλα με παιδαγωγικές και ψυχολογικές προσεγγίσεις επί του θέματος.

---

[1] Μία έρευνα κατέγραψε πάνω από 3.500.000 άτομα, αλλά αυτοί είναι ενήλικες. Σε αυτούς αν προσθέσουμε μαθητές κτλ βρίσκουμε ότι το ποσοστό ξεπερνά κατά πολύ το 60% των πληθυσμού της χώρας.

περισσότερα...

επιστροφή στο ιστοχωριό

Κάποιες δουλειές, τον τελευταίο μήνα και κάτι, με κράτησαν μακριά από το αγαπημένο μου ιστοχωριό. Κάνοντας μια περιήγηση είδα όλα τα αγαπημένα πρόσωπα να σχολιάζουν πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Κυριότερο ζήτημα παραμένει το σκάνδαλο της μονής Βατοπαιδίου. Βέβαια, πολλάκις έχω εκφραστεί όχι μόνο υπέρ της φορολόγησης της εκκλησιαστικής και μοναστικής περιουσίας, αλλά και υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας -χωρίς τούτο να σημαίνει ότι οι μονές θα θεωρούνται επιχειρήσεις και άρα θα μένουν ασύδοτα ελεύθερες.

Το σκάνδαλο όμως φαίνεται να συνεχίζεται. Διαβάζουμε λοιπόν σΤΑ ΝΕΑ ότι το κράτος αγόρασε το νερό της λίμνης, αλλά συνεχίζει να πληρώνει ετήσιο μίσθωμα χιλιάδων ευρώ στη Μονή Βατοπαιδίου το υπουργείο Οικονομικών για τη χρήση της λίμνης από αλιείς, παρά το γεγονός ότι το Δημόσιο έδωσε γη αξίας 1,5 δισ. ευρώ στον κ. Εφραίμ για το νερό της λίμνης!

Στην κοινή υπουργική απόφαση που υπογράφηκε στις 26 Ιουλίου 2006 αναφέρεται ξεκάθαρα πως η Μονή του Αγίου Όρους έχει παραιτηθεί κάθε δικαιώματός της από τη λίμνη. Κατά τη διαδικασία της ανταλλαγής, "η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου θα δηλώσει ότι μεταβιβάζει προς το Ελληνικό Δημόσιο τα δικαιώματα της κυριότητας επί της λίμνης Βιστωνίδας-Νταλιάνη και παραιτείται απ΄ αυτών προκειμένου να περιέλθει η κυριότητα των λιμναίων εκτάσεων αυτής στο Ελληνικό Δημόσιο και δη στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και οποιουδήποτε δικαιώματός της απορρέοντος από την εκμετάλλευση της λίμνης", αναγράφεται στην υπουργική απόφαση, η οποία και αναπαράγεται σε καθένα από τα 17 συμβόλαια που έχει υπογράψει το Βατοπαίδι με την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου.

Στις 17 Ιανουαρίου 2007 όμως το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ενέκρινε πληρωμή 29.649 € προς τη Μονή Βατοπαιδίου, ποσό που αντιστοιχούσε στο 40% από τα έσοδα του αλιευτικού συνεταιρισμού της Βιστωνίδας. Πληρωμή ύψους 22.276 ευρώ για το ίδιο θέμα επαναλήφθηκε και στις 26 Ιουνίου 2008 και άλλων 9.600 € στις 16 Απριλίου 2008, και ενώ το σύνολο της λίμνης είχε περάσει στην κυριότητα του ελληνικού κράτους.

Η Εκκλησία και οι μονές πάντως πρέπει να τονίζουμε ότι μπροστά στο φόβο και τις αρπαγές των "περιουσιών" τους από αυτοκράτορες και σουλτάνους είχαν αναπτύξει από πολύ ένα φοβερό σύστημα καταλογογράφησης των τίτλων ιδιοκτησίας (διατάγματα, χρυσόβουλα και φιρμάνια). Ήδη από την πρώτη εμφάνιση των μοναστηριών έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε κάνoυμε λόγο και διαχείριση έγγειας περιουσίας με αναλογίες real estate.

Κατά τα άλλα η οικονομική κρίση των τραπεζών απλά θυμίζει σε κάθε υπέρμαχο του νεοφιλελευθερισμού ότι η ανεξέλεγκτη οικονομία μπορεί να αποφέρει σε κάποιες υπερκέρδη, αλλά ουσιαστικά μαραζώνει τη δημοκρατική οικονομία. Βέβαια, η δημοκρατία μάς έχει μάθει ότι έχει κύκλους με τα δικά τους σκαμπανεβάσματα. Ουσιαστικά μάλλον πρόκειται περί σπειροειδούς κίνησης. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι καμία οικονομία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς κρατικό έλεγχο. Και μάλιστα ο προβληματισμός μου είναι γιατί να χαρίζονται τόσα δισεκατομμύρια σε κερδοφόρους οργανισμούς για να ξαναστηθούν στα πόδια τους όταν συνειδητά ρίσκαραν με
ανοίγματα σε όλη την υφήλιο (παγκοσμιοποίηση), τη στιγμή που στον απλό πολίτη τέτοια δεν επιτρέπονται.

Ο φόβος ενός κραχ παραμένει σαν φάντασμα πάνω από τον πλανήτη. Οι συνέπειές του θα είναι τραγικότερες σήμερα βέβαια, παρά τις προσπάθειες δοσίλογων δημοκρατικών κυβερνήσεων.

By the way, το Τσαλίμι παρουσιάζει το νέο του βιβλίο. Η ανθολογία "Ενδοσκεληδόν" θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008 στις 8 το βράδυ στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 27). Θα μιλήσει εκτός άλλων και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (ποιητής και δάσκαλος του Τσαλιμιού).

περισσότερα...