Οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη με μάτι δημιουργικό

Αν και τα κανάλια ξεπέρασαν πολύ εύκολα τις νεανικές κινητοποιήσεις μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, εμείς σίγουρα δεν μπορούμε. Το έτος σίγουρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο δυνατό -αν και με τέτοια κυβέρνηση όλα να τα περιμένει κανείς. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν περιμέναμε να τελειώσει τόσο αιματηρά αφήνοντας τις χειρότερες αναμνήσεις. Από τη μια για μποναμά Χριστουγέννων είχαμε τον Αλέξη, από την άλλη για Πρωτοχρονιάτικο μποναμά είδαμε τη σφαγή των Παλαιστινίων υπό τις αμερικανικές ευλογίες και τη γνωστή χλιαρή ευρωπαϊκή διπλωματική αντίδραση.

Εύχομαι σε όλους σας μία αναίμακτη χρονιά, ευτυχισμένη αναίμακτη χρονιά. Ευτυχείς και ικανοί όσοι αμφισβητούν, όσοι κρίνουν, όσοι αμφιβάλλουν για ό,τι τους σερβίρεται. Φέτος, δεν έχει κάρτα για Χρόνια Πολλά. Φέτος αφήνω πίσω ένα κολάζ, μία προβολή από τις καλύτερες αφίσες, τις καλύτερες δημιουργίες με αφορμή τα Δεκεμβριανά.

Θα ζητήσω συγνώμη από τους δημιουργούς, αλλά δεν ξέρω ακόμα πώς να θέτω σε ένα slide τα links των πηγών μου. Τα περισσότερα, πάντως, τα βρήκα στο crazymonkey -το portfolio του Νάσου Κ.- και στον Άνεμο. Σημαντική ήταν και η βοήθεια του Zaphod, του Ατσάραντου, και του dentnews.

περισσότερα...

σκέψεις για το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων

Τελευταία ακούμε όλο και περισσότερο για την εξακομματική Βουλή και φυσικά για το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων. Τα ευρήματα όμως αυτά των δημοσκοπήσεων μας έβαλαν σε πολλές σκέψεις. Οι σκέψεις αυτές αποδόθηκαν γραπτά με αφορμή το ρεπορτάζ του Βασίλη Κωστούλα -από την ομάδα του Κούλογλου. Έτσι, ακούμε και διαβάζουμε μερικά στοιχεία για το Κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, το οποίο δημοσκοπήσεις "φέρνουν" στο κατώφλι της Βουλής τους Οικολόγους Πράσινους, ένα κόμμα που μιλά για "περιβαλλοντική και κοινωνική φούσκα" στην Ελλάδα, που απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση στους πολιτικούς του αντιπάλους και προτάσσει τη λύση της λεγόμενης πράσινης οικονομίας απέναντι στα κοινά προβλήματα. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ιδρύθηκαν το Δεκέμβριο του 2002 και αποτελούν μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος. Υποστηρίζοντας τις αρχές της πολιτικής οικολογίας, μέσα από το καταστατικό τους προβάλλουν την αειφορία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη μη βία, την άμεση και συμμετοχική δημοκρατία, το σεβασμό στην ποικιλότητα, την αποκέντρωση και την επικουρικότητα, την προστασία και αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, την ποιότητα ζωής, την ατομική και κοινωνική ευθύνη και την ισονομία. Βάσει της ιδρυτικής τους διακήρυξης, η οικολογία ορίζεται ως δημιουργική, ριζοσπαστική, αυτόνομη, ανεκτική, διεθνιστική, ειρηνιστική, κινηματική, αυτοδιοικητική, συμμετοχική, φεμινιστική, αλληλέγγυα, αντικαταναλωτική, αντιαυταρχική και εναλλακτική. Κεντρικό πολιτικό όργανο του κόμματος είναι το Πανελλαδικό Συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται κατά τα 2/3 από τα περιφερειακά συνέδρια και κατά το 1/3 από το πανελλαδικό συνέδριο. Το κεντρικό εκτελεστικό όργανο είναι η εξαμελής Εκτελεστική Γραμματεία. Θέσεις όπως του προέδρου ή του γενικού γραμματέα δεν έχουν θεσμοθετηθεί".
Αναφανδόν το οικολογικό κίνημα στη χώρα μας γιγαντώνεται και απλώνεται σε όλο και πολυπληθέστερες ομάδες πληθυσμού Σε αυτό φυσικά συνέβαλαν πολλά στοιχεία. Από τη μια οι φωτιές της νοτίου Ελλάδας πέρυσι -και η ολοφάνερη σχετική ανικανότητα της κυβέρνησης- , από την άλλη τα περιβαλλοντικά προβλήματα που γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα, όπως προβάλλονται και από σημαντικά ΜΜΕ και η μεταμοντέρνα ασυδοσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού που δεν επιτρέπει σεβασμό στο περιβάλλον στο όνομα του κέρδους και φυσικά η απουσία ελεγκτικών μηχανισμών από την πλευρά του κράτους για την προστασία της φύσης. Δίπλα σε αυτά φυσικά, η απογοήτευση του πολίτη από τα υπάρχοντα κόμματα και η ελπίδα ότι αυτός ο κινηματικός κομματικός μηχανισμός θα μπορέσει να βοηθήσει ή τουλάχιστον δε θα ξεπουλήσει την ψήφο του.

Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δώσουμε και στη νέα γενιά που στηρίζει το οικολογικό κίνημα και την πολιτική έκφραση του οικολογικού ακτιβισμού (σ.σ. σε πολλές περιπτώσεις στις ΗΠΑ ή τη Βρετανία ταυτίζεται με την τρομοκρατία και υπάρχει κίνδυνος να ενεργοποιηθούν οι εκεί αντιτρομοκρατικοί νόμοι). Η γενιά αυτή έχει γαλουχηθεί ήδη από το σχολείο με περιβαλλοντική συνείδηση. Ας μην ξεχνάμε ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου και η αγάπη για τα δάση και το πράσινο έγιναν μέρος της δημόσιας εκπαίδευσης τη δεκαετία του '80, όταν δηλαδή άρχισαν να σκέφτονται τα παιδιά των εσωτερικών μεταναστών σε μεγάλα αστικά κέντρα δεύτερης γενειάς (όπως κι εγώ φυσικά). Παιδιά τα οποία έβλεπαν τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους των άστεων να χάνονται με τον καταστροφικό νόμο περί αντιπαροχής του Καραμανλή και την απαράδεκτη "αναπτυξιακή" φιλελεύθερη πολιτική πολλών δημοτικών αρχών προκειμένου να μετατραπούν σε οικοδομικά μπλοκ και πολυόροφες πολυκατοικίες. Παιδιά που άρχισαν να ασφυκτιούν μέσα στο τσιμέντο. Ωστόσο, το οικολογικό κίνημα -πλην λιγοστών εξαιρέσεων λόγω άμεσου κινδύνου υγείας- υφίσταται μόνο -θα λέγαμε- στα μεγάλα αστικά κέντρα και σχεδόν καθόλου στην ύπαιθρο. Αυτό θέτει ακόμα περισσότερο σε κίνδυνο κάθε πολιτική του έκφραση. Ένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να στέκεται μόνο στα άστη, αλλά οφείλει να απλώσει τις δυνάμεις του σε όλη τη χώρα.

Η όποια κριτική μας όμως δεν μπορεί να στηριχτεί ούτε απλά στη δράση-ακτιβισμό ούτε και φυσικά και στην ανάλυση των όρων που συντελούν στην ψήφιση ενός κόμματος. Η δική μου κριτική, έγκειται στο γεγονός ότι ούτε από τη συνέντευξη ούτε από την όποια δράση είδα να πηγάζει κάποια συγκροτημένη πολιτική ταυτότητα. Όλα μου μοιάζουν αποϊδεολογικοποιημένα. Δεν άκουσα και δεν είδα πουθενά να γίνεται λόγος για το νεοφιλελευθερισμό, γα τη δημοκρατία που καταστρέφει το περιβάλλον. Χωρίς όμως έναν ιδεολογικό μπούσουλα, κανένα κόμμα δεν μπορεί να αρθρώσει ουσιαστικό λόγο για την κοινωνία, τη δομή και την εξέλιξή της. Σχέδια και οράματα που στηρίζονται σε ιδέες, αλλά όχι σε ιδεολογικό προσανατολισμό μένουν θολές. Αυτό είναι, όμως, εν γένει και το πρόβλημα του ίδιου του οικολογικού ακτιβισμού -χωρίς να μειώσουμε ποτέ τη συνεισφορά του και τις κατακτήσεις του. Η απουσία ιδεολογικού προσανατολισμού έδειξε την αδυναμία ακόμα και του γερμανικού οικολογικού κόμματος -από τα πλέον ισχυρότερα στην Ευρώπη.

Εξάλλου, θέσεις -πλην γενικόλογων και πολυειπωμένων διατυπώσεων- για την κοινωνία δεν ακούσαμε ποτέ και δεν είδαμε πουθενά γραμμένα. Θέσεις για την οικονομία, προτάσεις για τη νέα γενιά, την εκπαίδευση και τόσα άλλα δε βλέπουμε. Χωρίς όραμα η κοινωνία δεν προχωρά. Ακόμα δεν ακούσαμε ούτε καν θέσεις για συνεργασία με άλλα κινήματα, οικολογικά ή καταναλωτικά. Ο ενεργός πολίτης θα εμφανιστεί μόνο μέσα από το αποϊδεολογικοποιημένο οικολογικό κίνημα με τη στήριξη στις εκλογές; Η κινηματική δημοκρατία με τέτοιες ιδέες, δυστυχώς, απομακρύνεται όλο και περισσότερο σαν ιδέα. Έτσι, τα επίθετα που παρατέθηκαν στην αρχή του κειμένου απέχουν πολύ από ένα κίνημα που διατυπώνει σαφείς θέσεις και προτάσεις με όραμα.

Χωρίς να μπορώ να το επιβεβαιώσω θα τολμήσω να εκτιμήσω ότι το κόμμα θα ψηφιστεί από πολίτες με σχετικά υψηλή μόρφωση -με την ευρεία έννοια- που ενώ είναι άμεσα πολιτικοποιημένα στέκουν πέρα από ιδεολογίες. Θα ήθελα όμως να μπορέσω να ξέρω πόσο κοινή είναι τελικά η δεξαμενή του οικολογικού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ και της επιρροής του προς τους συμπαθούντες του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων.

περισσότερα...

το πολιτικό προφίλ των bloggers στην Ελλάδα

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα τα αποτελέσματα της έρευνας της VPRC σχετικά με το πολιτικό προφίλ των bloggers στην Ελλάδα. Στόχος της έρευνας ήταν η διερεύνηση των πολιτικών διαστάσεων του μπλόγκινγκ, η συγκρότηση μιας σειράς πολιτικοκοινωνικών δεικτών (δείκτες οικονομικού φιλελευθερισμού, ιδεολογικών αξιών, πολιτισμικού φιλελευθερισμού, ατομικισμού), καθώς και η διερεύνηση της συνεκτικότητας των πολιτικών απόψεων των μπλόγκερ. Τα αποτελέσματα δεν μπορώ να πω ότι μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Μετά από λίγα χρόνια στα ιστολόγια, είχα την ευκαιρία πολλάκις να σχολιάσω αυτό το προφίλ, που τώρα έρχεται να αποδειχθεί με στατιστική έρευνα.

Αν και ένα μεγάλο μέρος των μπλόγκερ θεωρεί ότι κινείται στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, η σχέση των αντίστοιχων πολιτικών φορέων με το μπλόγκινγκ δεν φαίνεται να έχει ακόμα αποσαφηνισθεί. Παράλληλα, η εμφάνιση μιας ιδιάζουσας πολιτικοποίησης που κινείται έξω από τους υπαρκτούς πολιτικούς χώρους και αφορά τη σχετική πλειοψηφία των μπλόγκερ, δημιουργεί νέα δεδομένα τόσο στο χώρο του δημόσιου διαλόγου όσο και στις διαδικασίες ανάδειξης νέων δημόσιων διανοούμενων.

Σύμφωνα με την περίληψη των αποτελεσμάτων οι Έλληνες bloggers είναι άνδρες, ανώτερης μόρφωσης, μάλλον εξασφαλισμένης κοινωνικής ένταξης, μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και φοιτητές, με ενδιαφέρον για την πολιτική, με υψηλό δείκτη παρακολούθησης της δημόσιας σφαίρας, δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της δημοκρατίας και την ποιότητα της πολιτικής ενημέρωσης που παρέχεται σήμερα στην Ελλάδα, ενεργοποιημένοι, ωστόσο, κοινωνικά πολίτες, αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν τη φυσιογνωμία των bloggers στην Ελλάδα του 2008. Χαρακτηριστικές είναι οι πολιτικές τους απαντήσεις για την ποιότητα της δημοκρατίας, της ενημέρωσης από τα ΜΜΕ[1].

Οι περισσότεροι ιστολόγοι δημιούργησαν το blog τους για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος σημειώνει πως χρησιμοποιεί τη δεοντολογία και υποσημειώνει την πηγή με link ή ως παραπομπή. Φυσικά αυτό οφείλεται και στην ευχρηστία των συνδέσεων και των παραπομπών, αλλά κυρίως στο μορφωτικό επίπεδο και την αναγνώριση της αναγνώρισης της άποψης κάποιου και της ανάγκης για αποδείξεις. Σημαντικό αναλόγως είναι ότι πολύ σημαντικό μέρος, σπεύδει να επιβεβαιώσει την αξιοπιστία της παραπεμπόμενης πηγής. Χωρίς να προκαλεί εντύπωση, οι περισσότεροι bloggers τοποθετούνται στον προοδευτικό χώρο, με πολύ μικρή εξαίρεση.

Σύμφωνα με το Χριστόφορο Βερναρδάκη οι ενδείξεις που προκύπτουν οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι αλλαγές που εγκυμονούνται στην ελληνική κοινωνία θα είναι στα επόμενα χρόνια βαθύτατες. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Βαγγέλης Χωραφάς που τονίζει ότι το μπλόγκινγκ ως φαινόμενο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η εξέλιξή του θα καθορισθεί από τη φύση της συνειδητής συλλογικής ζωής αυτής της περιόδου, σε συνδυασμό με τις υλικές μορφές και διαδικασίες μέσα από τις οποίες μεταδίδονται οι ιδέες των κοινωνικών υποκειμένων - δηλαδή, τα επικοινωνιακά δίκτυα, τα οποία επιτρέπουν στη σκέψη να έχει μια κοινωνική υπόσταση. Ομοίως και ο Ντάνιελ Ντρέζνερπου σημειώνει ότι το διαδίκτυο συνέβαλε και αυτό στην αναγέννηση του δημόσιου διανοούμενου. Ο κατακλυσμός των διαδικτυακών δημοσιεύσεων, των πόντκαστ, των βίντεο μπλογκ διαλόγου (diavlog), και κυρίως των ιστολογίων ή μπλογκ, έχει δώσει τη δυνατότητα στους δημόσιους διανοούμενους να εκφράσουν τις ιδέες τους πέρα από τα στενά όρια των υψηλού κύρους στηλών γνώμης και της τηλεόρασης[2].

Το γεγονός αυτό πιστοποιεί και από αυτήν την πλευρά, ότι μια βασική διαίρεση που χαρακτηρίζει τη σημερινή ελληνική κοινωνία εντοπίζεται μεταξύ ενός «νέου κοινωνικού σώματος» και ενός «παλαιού κοινωνικού σώματος». Η διαίρεση αυτή δεν παραπέμπει απλώς (αν και την εμπεριέχει) σε μια διάκριση «ηλικίας» ή «τεχνολογικών - ιντερνετικών δεξιοτήτων» ή ακόμα και μορφών ένταξης στον εργασιακό τομέα. Είναι, επιπλέον, μια διαίρεση σε βασικούς ιδεολογικούς και αξιακούς προσανατολισμούς, σε τρόπους και μορφές αξιολόγησης του δημόσιου χώρου και των κεντρικών πολιτικών επιλογών, σε τρόπους πολιτικής συμμετοχής και παρέμβασης στη δημόσια σφαίρα.

Το blogging αποτελεί για την κοινωνική αυτή ομάδα τρία πράγματα, τρόπο έκφρασης, μορφή πολιτικής συμμετοχής και χώρο δημοσιοποίησης ιδεών και «προσωπικών» απόψεων. Εμφανίζεται να υποκαθιστά την «παλαιότερη» συμμετοχική πρακτική της κομματικής (πολιτικής) στράτευσης, από μεγάλο δε μέρος του πληθυσμού αυτού (44%) εκφράζεται η άποψη ότι τα blogs έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το κοινωνικο-πολιτικό σκηνικό της χώρας. Πιστεύεται, επίσης, ότι στο μέλλον θα έχουν τη δύναμη να προκαλούν μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις (34%) και να αποτελούν το κύριο μέσο αντικειμενικής πολιτικής ενημέρωσης (21%)[3].

---

[1] Πηγή: VPRC.

[2] Πηγή: Monthly Review.

[3] Πηγή: VPRC.

περισσότερα...

όταν το πόρισμα συγκαλύπτει σκάνδαλα στα φανερά

Χωρίς να ξεχνάμε τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την αστυνομική βία, μερικές ανακοινώσεις άλλες εξελιξεις μας προκαλούν έκπληξη. Έκπληξη; Μπα, μάλλον όχι. Τελικά, Βατοπ-αιδοίο το καταντήσαμε. Πολιτικές ευθύνες ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αναγνώρισε. Αλλά φαίνεται να έμεινε εκεί, στην αναγνώριση. Όταν όλη η Ελλάδα βοά για ένα τέτοιο σκάνδαλο και με τόσες αποκαλύψεις, ευθύνη σε υπουργούς δεν υπάρχει. Πιο αστείο πόρισμα δεν ξέρω αν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είναι τόσο ενοχλημένος ο λαός. Με τόσο δούλεμα πώς να μη τσατιζόμαστε; Με τέτοιες αστειότητες πώς να αποδεχτούμε μία κυβέρνηση παραπαίουσα; Το θέμα όμως δεν είναι μόνο το ίδιο το πόρισμα. Το θέμα αγγίζει την ίδια την πολιτική ζωή του τόπου. Μία αστειότητα που έρχεται να αποδείξει ότι στόχος είναι κρύβονται τα σκάνδαλα και αποθαρρύνει τον κόσμο από την πολιτική. Και πολύ σωστά όλη η αντιπολίτευση κάνει λόγο για σύσταση προανακριτικής επιτροπής.

Φυσικά, μία τέτοια Επιτροπή βοηθά πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορεί να οδηγήσει στην τιμωρία όποιον αποδεδειγμένα έχει παρανομήσει κι έχει ξεπεράσει τα πολιτικά όρια. Θα πρέπει κάποτε να δούμε και την ποινικοποίηση την πολιτικής παρανομίας, την πολιτικής ρεμούλας. Δε διατηρούμε αυταπάτες ότι έτσι θα ληθεί τίποτα ή ότι η πολιτική ζωή του τόπου θα γίνει δημοκρατικότερη. Από τη στιγμή που ο πολίτης δε συμμετέχει στην πολιτική διαδικασία, όμως, τότε κάθε εντεταλμένος θα μένει στο απυρόβλητο για όποια απόφαση ή σκανδαλώδη διαμεσολάβηση κάνει.

Ο Πρωθυπουργός ανέλαβε την πολιτική ευθύνη, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές του, οι οποίοι προφανώς δεν αντιλήφθηκαν και πολλά από την ομολογία του και αποχώρησε με ήσυχη τη συνείδησή του, ότι έπραξε το καθήκον του. Κατά τα άλλα, ούτε γάτα ούτε ζημιά... Δεν είδε, δεν άκουσε, δεν του είπαν τίποτε. Μα πού ζει, επιτέλους; Δεν τον ενημέρωσαν οι στενοί συνεργάτες του, δεν ενημερώθηκε από το κείμενο Σανιδά, που έδωσε το έναυσμα για την έρευνα, δεν του έκαναν νύξη οι κορυφαίοι υπουργοί του, δεν διάβαζε εφημερίδες, δεν έβλεπε τηλεόραση, δεν άκουγε τη βοή από την αγανάκτηση των πολιτών και επομένως δεν είχε πλήρη εικόνα. Τι να κάνει ο άνθρωπος;

Η συγνώμη του κ. Καραμανλή θα μπορούσε να ειπωθεί σε μία παρέα, στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα -σε κλειστή συνεδρίαση, ακολουθούμενη όμως από αυστηρές συστάσεις και αποκλεισμό των συμμετασχόντων από υπουργικές θέσεις με τον επόμενο ανασχηματισμό-, από τη γυναίκα του και τους φίλους του. Τέτοια συγνώμη χωρίς χωρίς πολιτικές πρωτοβουλίες δεν μπορεί να γίνει δεκτή, γιατί απλά η συγνώμη σημαίνει ότι θα προσπαθήσει να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος. Οι πράξεις του όμως κάθε άλλο αποδεικνύουν. Εξάλλου, η τηλεοπτική παρουσία του Κώστα Καραμανλή ήταν μια έσχατη προσπάθεια να ξανά αποκτήσει επαφή με το χαμένο κομματικό του ακροατήριο. Τι σημαίνει πρακτικά για τον πολίτη, η ρητορική αντιμετώπιση της τεράστιας πολιτικής ευθύνης; Παραίτηση; Προσφυγή στις κάλπες και στη λαϊκή ετυμηγορία; Σημαίνει να καταλογιστεί ευθύνη στις εκλογές;

Πολύ ωραίο το άρθρο του Α. Γαλανόπολου και της Α. Μάτση στην Ελευθεροτυπία.

περισσότερα...

τελευταίες εξελίξεις

Επανερχόμενοι και στα γεγονότα των τελευταίων ημερών, αποκαλύφθηκε τελικά γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ το δικαστήριο να ανακοινώσει τις ποινές για την υπόθεση της ζαρντινιέρας. Τόσα μαλακά δεν ξέρουν αν μπορούσαν να πέσουν οι αστυνομικοί. Ενώ θα περιμέναμε τουλάχιστον κάποιοι να αποταχθούν, τελικά τη γλιτώνουν με μικρή εξαγοράσιμη ποινή. Οι ψευδομάρτυρες, η ψευδής ΕΔΕ και οι ψευδείς ανακοινώσεις δε τιμωρούνται. Η συσκότιση της αλήθειας και η συνειδητή τακτική αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης (που με καθαρά γκεμπελικό τρόπο συνιστά -κατά τη γνώμη μας- πέρα από το ηθικό κομμάτι και το αδίκημα σύστασης συμμορίας). Διαβάζουμε, λοιπόν, σΤΟ ΒΗΜΑ ότι "χθες το πρωί το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε σε φυλάκιση τριών ετών τρεις αστυφύλακες και έναν αρχιφύλακα για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κρίνοντάς τους ως φυσικούς αυτουργούς του επεισοδίου. Επιπλέον, στον αρχιφύλακα επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών μηνών για το αδίκημα της έργω εξύβρισης. Οι ποινές είναι εξαγοράσιμες αντί 5 ευρώ την ημέρα. Το δικαστήριο επέβαλε επίσης ποινές φυλάκισης 15 μηνών, με τριετή αναστολή, σε δύο αστυφύλακες, έναν αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. και στον πρώην διευθυντή της Κρατικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης για την πράξη της απλής συνέργειας στην επικίνδυνη σωματική βλάβη. Παράλληλα, αποφασίστηκε οι εφέσεις να έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα". Το ΣΚΑΪ σημειώνει πως ο Χάρης Καστανίδης μίλησε για "Δικαιοσύνη που επιβραβεύει πανηγυρικά την κυβερνητική πολιτική, που μετέτρεψε την Ελληνική Αστυνομία από Σώμα που υπηρετεί τον πολίτη, σε Σώμα πραιτόρων. Οι επικοινωνούντες καθεστωτικοί μηχανισμοί πέταξαν στα σκουπίδια τον σεβασμό στην ανθρώπινη προσωπικότητα και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων". Για ποια τυφλή δικαιοσύνη μιλάμε τώρα; Δεν έχω ποτέ συμφωνήσει με αυστηρότατες ποινές -φυλάκισης ή χρηματικές. Οι ποινές φυλάκισης μου φαίνονται ικανοποιητικές, αφού κατ' αρχήν είναι από τις λίγες φορές που ανακοινώνεται ενοχή της ΕΛΑΣ για βιοπραγία και δεν κουκουλώθηκε τελείως. Ωστόσο, τάσσομαι υπέρ της απόταξης όλων των κρινόμενων ενόχων στο επεισόδιο. Ακόμα κι όταν τιμωρούνται, τέτοιους αστυνομικούς δεν τους θέλουμε, δεν μπορεί η κοινωνία να τους δεχτεί[1].

Και φυσικά οι μαθητές δε μειώνουν τις κινητοποιήσεις τους. Αντίθετα, από όσα θα ήθελε η κυβέρνηση τις συνεχίζουν. Εχθές μάλιστα είδαμε τις μεσημβρινές ειδήσεις της ΝΕΤ να διακόπτονται και να εμφανίζονται νέοι (σύμφωνα με την αστυνομία 20-25 ετών) με πανό που έθεταν και πάλι θέμα του δολοφονημένου Αλέξανδρου (δύο πανό με τα συνθήματα «Κλείστε την τηλεόραση και βγείτε στους δρόμους» και «Λευτεριά στους συλληφθέντες»). Οι νεαροί εισήλθαν στο κτίριο της Αγίας Παρασκευής σε μικρές ομάδες, δήθεν ως φιλοξενούμενοι σε εκπομπές, και ορισμένοι τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του προκειμένου, όπως του είπαν, να διαμαρτυρηθούν για τον τρόπο με τον οποίο τα άλλα ΜΜΕ καλύπτουν τα γεγονότα των ημερών. Οι υπόλοιποι κατέλαβαν το control room, απωθώντας τους τεχνικούς και σκηνοθέτες, προκειμένου για λίγα δευτερόλεπτα να μεταδοθούν τα προαναφερθέντα πλάνα με τα πανό. Φυσικά ποτέ δεν ακούσαμε ήχο, φυσικά ποτέ δεν ακούσαμε την εξαγγελία τους -που τόσο ειρηνικά και διεκδικητικά ζήτησαν να διαβάσουν.

Με τρόπο φασιστικό και απερίφραστα αντιδημοκρατικό ο μετακλητός διευθυντής της ΕΡΤ με περισσό πολιτικό θράσος και τη στιγμή που όλη η Ελλάδα βοά για την αστυνομική βία και την καταπίεση της νέας γενιάς δεν επέτρεψε την ανάγνωση ενός εξαίρετου κειμένου διαμαρτυρίας. Μάλιστα, ο Πρόεδρος της ΕΡΤ, Χρ. Παναγόπουλος, κατήγγειλε με έντονο τρόπο την ενέργεια υπογραμμίζοντας ότι «η ΕΡΤ είναι μια ανοιχτή επιχείρηση. Δεν επιτρέπεται σε ομάδες δίχως πρόσωπο να καταργούν το δικαίωμα της ενημέρωσης». Τι λέει, μωρέ, ο τύπος; Η ΕΡΤ είναι ανοιχτή πηγή ενημέρωσης; Από πότε; Πότε άσκησε αυτή η ανοιχτή πηγή ενημέρωσης κριτική στην κυβέρνηση; Η κρατική υποκουλτούρα της Eurovision που ξοδεύει μυθικά ποσά για την προβολή ενός άθλιου μουσικού διαγωνισμού και αφιερώνει τόσες ώρες προβολής στο τίποτα, τις φραπελιές, στην ερημιά της θρησκευτική πίστης με μητροπολίτες-παρουσιαστές, στις κατασκευασμένες ειδήσεις. Αυτή η ΕΡΤ που έδιωξε τον Κούλογλου -μία αξιοσέβαστη πηγή ενημέρωσης και κριτικού ρεπορτάζ- επειδή φοβήθηκαν μήπως κρίνει την κινέζικη κυβέρνηση; Τουλάχιστον, πριν τη ΝΔ είχαμε αξιόλογες εκπομπές και πιο αντικειμενική ενημέρωση. Ακόμα ο κ. Παναγόπουλος επιλέγει να θα ακολουθεί ρουσοπούλειες μεθόδους;

Σύμφωνα δε με άλλο δημοσίευμα κατήγγειλε «μεθοδευμένη εισβολή ομάδας, χωρίς κοινωνική εκπροσώπηση» και έκανε λόγο για «οργανωμένη ενέργεια, πέρα από οποιαδήποτε κοινωνική ανοχή και διάσταση διαμαρτυρίας». Προφανώς πάντως ο Πρόεδρος της κρατικής -και όχι ιδιωτικής- τηλεόρασης θέλησε να αποφύγει το επίρρημα πρώην και τέως πριν τον τίτλο του και αποφάσισε να δείξει το πρόσωπο του μετακλητού υπαλλήλου που προσφέρει καλές υπηρεσίες στους εργοδότες του. Σωστή και η θέση του Χυτήρη που υπογράμμισε πως "όταν η κυβέρνηση μετατρέπει τη δημόσια τηλεόραση σ' έναν μηχανισμό προπαγάνδας και σπατάλης του δημόσιου χρήματος, τότε μοιραία έρχεται η πλήρης διάλυση, που την παρακολουθεί ο Ελληνικός λαός, σε απευθείας σύνδεση. Άξιος ο μισθός τους"[2].

Το αστείο σε σχέση πάντως με τις κινητοποιήσεις των ημερών είναι ότι οι Γάλλοι δηλώνουν ότι τις φοβούνται και ανάγκασαν τη γαλλική κυβέρνηση να αναβάλει για έναν χρόνο την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων για την Παιδεία. Ο υπουργός Παιδείας Ξαβιέ Νταρκό επρόκειτο να ανακοινώσει σήμερα τις λεπτομέρειες των μεταρρυθμίσεων για το Λύκειο, αλλά αποφάσισε να κάνει πίσω φοβούμενος ότι οι κινητοποιήσεις των μαθητών θα λάμβαναν τον βίαιο χαρακτήρα που έχουν οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα.

Από την άλλη, ο Σαρκοζί -γνωστός για τη σκληρή του στάση απέναντι και σε φοιτητές πέρυσι και στους άραβες Γάλλους- έδειξε τη συμπαράστασή του προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Δήλωσε σχετικά ότι "η Ελλάδα είναι μία δημοκρατία και σε μία δημοκρατία υπάρχουν οι δημοκρατικοί θεσμοί, οι εκλογές και μία νόμιμη κυβέρνηση. Σε μία δημοκρατία όταν ο λαός θέλει αλλαγή, αυτή περνάει μέσα από τις κάλπες. Σε μία δημοκρατία δεν αποφασίζει ο δρόμος". Και συνέχισε σημειώνοντας ότι λυπήθηκε πραγματικά όταν είδε τις σκηνές στους δρόμους των Αθηνών. Για το σύνολο των Ευρωπαίων, η Ελλάδα είναι η εικόνα του πολιτισμού, της κουλτούρας και όταν βλέπουμε τέτοιου είδους βίαιες συγκρούσεις, λεηλασίες, πλιάτσικο σε μία χώρα σαν την Ελλάδα, πραγματικά αυτό συγκινεί και ταράζει όλο τον κόσμο. Το γιατί βέβαια φτάσαμε εδώ ούτε καν τον απασχολεί, ούτε καν υπάρχει λόγος να συζητηθεί.

---

Στο άσχετο πάντως προτείνω και το post που είχα δημοσιεύσει νωρίτερα, αλλά μία βόλτα στις εφημερίδες με τσάτισε πάλι.

---

[1] Για το θέμα έγραψαν επίσης η Ημερησία, ο Ελεύθερος Τύπος, η Καθημερινή και η Ναυτεμπορική.

[2] Για το θέμα έγραψαν επίσης ΤΑ ΝΕΑ, η Ημερησία και ο Ελεύθερος Τύπος. Ενδιαφέρον πάντως σε κάθε περίπτωση παρουσιάζει και ο υπότιτλος της Καθημερινής σχέδιο δράσης κατά κρατικών στόχων υιοθετούν τα ακραία στοιχεία, δυναμιτίζοντας το κλίμα.

περισσότερα...

Ψηφιακές περιπολίες

Και ενώ στην Ελλάδα γίνεται ο χαμός με μία εξεγερμένη νεολαία -με ή χωρίς αιτία αυτό είναι άλλο θέμα- και ενώ η αστυνομική βία όλο και εντείνεται, στην Ευρώπη ο αστυνομικός έλεγχος προχωρά έτι μακρύτερα. Και ενώ μέχρι τώρα ξεραμε ότι στο όνομα του Patriot Act οι ΗΠΑ έλεγχαν τα πάντα στον κυβερνοχώρο, τώρα η ηλεκτρονική αστυνόμευση φτάνει και σε εμάς. Όχι θα τη γλιτώναμε στην Ευρώπη...

Διαβάζουμε, λοιπόν, στην Ελευθεροτυπία (αρκετές μέρες νωρίτερα είναι η αλήθεια, αλλά τα πρόσφατα επεισόδια μας έφεραν πίσω ακόμα και στην αρθρογραφία μας) ότι περί τα 300.000 € χρηματοδότηση από την Ε.Ε. θα πάρει η Europol, προκειμένου να κατασκευάσει ένα κεντρικό σύστημα για ολόκληρη την Ευρώπη που θα εντοπίζει και θα παρακολουθεί εξ αποστάσεως ύποπτους για κυβερνοεγκλήματα υπολογιστές. Το σχέδιο δέχτηκε την περασμένη εβδομάδα το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες, ενισχύοντας έτσι τη συνεργασία και την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των χωρών-μελών της Ε.Ε. σε ό,τι αφορά το κυβερνοέγκλημα. Όπως μετέδωσε το www.bbc.com, η πρόταση προβλέπει ακόμη τη δημιουργία «εικονικών περιπολιών» στο Διαδίκτυο και τη σύσταση διασυνοριακών ομάδων έρευνας, προκειμένου να εντοπίζονται και να συλλαμβάνονται έγκαιρα ύποπτοι για υποκλοπές προσωπικών δεδομένων και περιπτώσεις παιδικής πορνογραφίας. Πάντως, οι εξ αποστάσεως έρευνες θα διενεργούνται ύστερα από άδεια των αρχών κάθε χώρας και εφόσον δεν παραβιάζεται η εθνική νομοθεσία για την προστασία των δεδομένων.

Την ίδια είδηση παραθέτει και το cosmo.gr τονίζοντας πως η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάζει τη σύσταση διασυνοριακών ομάδων έρευνας και την καθιέρωση «εικονικών περιπολιών» στο διαδίκτυο, ενώ έχει έχει βάλει μπρος για την αντιμετώπιση του κυβερνοεγκλήματος από απόσταση. Πιο συγκεκριμένα, το Συμβούλιο Υπουργών Δικαιοσύνης στις Βρυξέλλες αποφάσισε στις 27/11 να αποδεχτεί την πρόταση για αντιμετώπιση του κυβερνοεγκλήματος από απόσταση, μέσω υπολογιστών. Η στρατηγική αυτή ενθαρρύνει την απαραίτητη επιχειρησιακή συνεργασία και την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των χωρών-μελών. Η συγκεκριμένη τακτική ευνοεί επίσης τη συνεργασία των υπηρεσιών διαδικτυακής υποστήριξης με την αστυνομία της κάθε χώρας – μέλους για την αντιμετώπιση του εγκλήματος στο διαδίκτυο. Παράλληλα, προβλέπει τη δημιουργία ενός κεντρικού συστήματος παρακολούθησης και συντονισμού των ερευνών, γι’ αυτό και εγκρίθηκε χρηματοδότηση.

Φυσικά πίσω από τους όρους κυβερνοεγκλήματα, κλοπές προσωπικών δεδομένων, παιδική πορνογραφία κτλ κρύβεται ο πλήρης έλεγχος του διαδικτύου. Φυσικά κανείς δε μας εγγυάται ότι μεθαύριο δε θα ελέγχονται όλες οι πληροφορίες που διακινούνται στον κυβερνοχώρο είτε αυτές είναι ακροδεξιές είτε αριστερές και μπορεί ανά πάσα στιγμή να θεωρούνται απειλητικές για τη δημοκρατία.

Βεβαίως, ας θυμίσουμε πως η μετεξέλιξη της Europol σε ομοσπονδιακή αστυνομία -τύπου FBI- ουσιαστικά απαιτεί και την υιοθέτηση ανάλογων μεθόδων. Έτσι, ο έλεγχος της πληροφορίας στο όνομα του Patriot Act και της τρομοκρατίας υπάρχει από την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου στη πέρα από τον Ατλαντικό χώρα.

περισσότερα...

μερικές ακόμα σκέψεις για τις τελευταίες εξελίξεις

Σε συνέχεια της δικής μου προηγούμενης ανάλυσης και όλων των άλλων που διαβάζουμε όλες αυτές τι μέρες σε ιστολόγια και εφημερίδες αξίζει πιστεύω να προσθέσουμε και μερικές ακόμα σκέψεις. Κυρίως οφείλουμε να απαντήσουμε στο σοβαρό ερώτημα του γιατί τελικά μετά τη Δευτέρα τα ΜΑΤ φέρονται έτσι; Γιατί τα σώματα ασφαλείας είναι τόσο σκληρά απέναντι σε μικρά παιδιά, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν προκάλεσαν επεισόδια ούτε καν προκάλεσαν τις αστυνομικές μονάδες; Γιατί με τόση βία συλλαμβάνονταν μικρά παιδιά; Μάλιστα ήταν τόση η βία ώστε πολλές φορές πολίτες (που εργάζονταν σε παρακείμενα καταστήματα ή ήταν περαστικοί ή έπιναν αμέριμνοι τον καφέ τους) υποχρεώθηκαν να επέμβουν για να περιορίσουν την αστυνομική βία κατά την προσαγωγή ή σύλληψη. Η απάντηση είναι ίσως τόσο εύκολο να δοθεί, αλλά αξίζει νομίζω να τονιστεί ακόμα μία φορά.

Στόχος είναι ολοκάθαρα να ανακοπεί αυτό το κύμα αντιδράσεων που κάλλιστα μεθαύριο -με την ενηλικίωση των παιδιών και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους- θα φέρει στην παραγωγή ανθρώπους που δε υποκύπτουν, ανθρώπους που αντιδρούν στο σύστημα. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την τρομοκράτηση. Ούτε κι εγώ μπορώ να ξεχάσω τα ουρλιαχτά ενός πιτσιρικά (14-15 ετών) που κλαίγοντας παρακαλούσε να τον αφήσουν οι μπάτσοι όταν με βία που ξεπερνούσε και τις δικές μου δυνάμεις του τραβούσαν τα χέρια πίσω για να του περάσουν χειροπέδες. Ούτε μπορώ, φυσικά, να ξεχάσω την κοπελίτσα που έτρωγε τις κλωτσιές κάποιου κοπρόσκυλου με μπλε στολή. Ας το παραδεχτούμε, είναι πια ολοκάθαρο ότι τα ΜΑΤ έχουν σαφή εντολή να ασκήσουν ωμή βία ώστε να ανακοπεί μέσα από το φόβο η ορμητικότητα των νέων και όχι μόνο, ώστε να μην ανδρωθεί μία γενιά αντίδρασης, αλλά να φτιάξουν μία γενιά ακόμα πιο υποταγμένη. Στην αρχή σαφώς και η αστυνομική και πολιτική ηγεσία ήταν μουδιασμένη. Ωστόσο, η κατακραυγή μετά τις φθορές στα καταστήματα και την έκταση που απέκτησε η μαθητική κινητοποίηση τους έκαναν να υιοθετήσουν τη σκληρή απρόκλητα στάση. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση η κυβέρνηση δεν τολμά να το παραδεχτεί χάρη στην επικοινωνιακή πολιτική.

Και φυσικά σε όλο αυτό το σκηνικό συμμετέχουν και πολλοί δημοσιογράφοι που διαφημίζοντας τα επεισόδια ουσιαστικά εκφοβίζουν γονείς και μαθητές και τους αποτρέπουν από τη συμμετοχή στις επόμενες κινητοποιήσεις. Η έντονη προβολή των επεισοδίων εκεί και μόνο εκεί αποσκοπεί εν κατακλείδι.

Αξίζει πάντως να φωτίσουμε με νηφαλιότητα και μία ακόμη γωνιά-αίτιο της αστυνομικής βίας. Για δεκαετίες η ΝΔ έκανε κριτική ως αντιπολίτευση για την αδυναμία ή/και αδιαφορία των τότε κυβερνήσεων να συλλάβουν κουκουλοφόρους. Μία στάση που ο Χρυσοχοϊδης απέδωσε στο διάλογο με τις αντιεξουαστικές οργανώσεις και αποδεικνύεται απ' τα συγκριτικά με τη νεοδημοκράτικη διακυβέρνηση περιορισμένα επεισόδια (παρά τα όποια κρούσματα και κρίνοντας εκ των υστέρων). Διαβάσαμε εχθές σΤΟ ΒΉΜΑ (βλ. Τι γνώριζε η ΕΛΑΣ για τους "κουκουλοφόρους" του Β. Γ. Λαμπρόπουλου) ότι οι συλλήψεις και οι προσαγωγές αυξήθηκαν τα τελευταία έτη με γεωμετρική πρόοδο. Οι Πραιτοριανοί, λοιπόν, είχαν σαφέστατη εντολή από την αρχή ακόμα να καθαρίσουν το τοπίο. Χαμένη μέσα στη μυθολογία για το κράτος των Εξαρχείων η πολιτική και φυσική ηγεσία της αστυνομίας απαιτούσε συλλήψεις -και φυσικά στο όνομα της ευριπίδειας επικοινωνίας του φαίνεσθαι. Μόνο που οι συλλήψεις αποδεικνύονταν σκέτος αιθέρας. σαν αδειανό πουκάμισο καταρρίπτονταν τα κατηγορητήρια στις δίκες, αφού τα αποδεικτικά στοιχεία είναι τόσο αδύναμα που το δικαστήριο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καταλήξει σε ενοχή (θυμίσουμε την πανηγυρική αθώωση των 49 φοιτητών πέρυσι).

Φαίνεται πια ότι τόσο η ΕΛ.ΑΣ. όσο και η κυβέρνηση άμεσο πολιτικό στόχο είχαν να δείξουν ότι ελέγχουν το έγκλημα. Σφάλμα τους όμως ήταν η αλαζονεία που στο πρόσωπο ιδεολόγων αντιεξουαστών είδαν την απειλή. Ουσιαστικά δηλαδή πολύ απλά ποινικοποίησαν τη διαφορετική ιδεολογία, όπως ποινικοποίησαν τη ξενική καταγωγή, όπως βέβαια ποινικοποίησαν και τη διαφωνία. Πάνω σε αυτό έπαιξαν -όπως εξάλλου κάθε σοβαρή δεξιά κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της.

Ωστόσο, υπάρχει και μία ακόμα ερμηνεία. Καθώς τα στοιχεία των συλληφθέντων καταχωρούνται σε φάκελο έχουν μία πλουσιότατη βάση δεδομένων που ολοένα γιγαντώνεται.

---

Από την άλλη, με χαρά υποδέχτηκα τις ανακοινώσεις στον ξένο Τύπο. Και τούτο όχι απλά επειδή έκαναν σκληρή κριτική στην κυβέρνηση ενισχύοντας ουσιαστικά το αντικυβερνητικό κλίμα, αλλά κυρίως επειδή οι ξένοι ανταποκριτές βλέπουν με καθαρότερο και κυρίως με αντικειμενικό μάτι όσα συνέβαιναν. Τα μεγάλα αμερικανικά κι ευρωπαϊκά κανάλια κι οι εφημερίδες για να ασχοληθούν με μία μικρή χώρα σημαίνει ότι η είδηση έχει κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το πολύ σημαντικό, πολιτικά και ειδησεογραφικά. Και, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι δάκτυλος ή μία ακόμα σκευωρία του αντιπολιτευόμενου Τύπου. Φυσικά, σε κάθε περίπτωση οι ξένοι ανταποκριτές στηρίζονται σε εγχώριες δημοσιογραφικές πηγές -ειδικά στην αρχή. Ωστόσο, τα μεγάλα κανάλια τούτη τη φορά δεν έκαναν απλές αναμεταδόσεις, αλλά έστειλαν ανταποκριτές. Έτσι, φιλτράριζαν ακόμα περισσότερο τις πληροφορίες και έβλεπαν την πραγματική εικόνα . Ουσιαστικά επένδυσαν με χρήμα -σε εισιτήρια, διαμονή κλπ- την είδηση που εμπορεύονται και τούτο δείχνει την αξία (έστω την εμπορική, αφού στο μεταμοντέρνο τηλεοπτικό κόσμο μας όλα μετριούνται σε χρήμα) των κινητοποιήσεων. Ακόμα, καλύτερα σε πολλές περιπτώσεις φάνηκε ότι μελέτησαν την ιστολογικά διατυπωμένη άποψη των Ελλήνων συν τις όποιες συνεντεύξεις. (Update: Πολύ καλό και το άρθρο της Ελευθεροτυπίας: Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;).

Δεν ξέρω όμως ακόμα αν υπάρχουν πραγματικά οι αναλογίες που ψάχνουν με τις δικές τους ιθαγενείς νεολαίες. Τουλάχιστον, για τη Γαλλία που την κατέχω καλύτερα αναλογία δεν υπάρχει τόσο με τις αντιδράσεις των μεταναστών δεύτερης γενιάς το 2005, όσο με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006. Η μερική απασχόληση (=600-1000 €) των νέας ηλικίας Γάλλων και η δοκιμαστική περίοδος που νομοθέτησε ο Σαρκοζί έχουν αναλογίες με τη δική μας γενιά των 700 € και ακόμα και η επαπειλούμενη ανεργία στους δύο λαούς.

Και, παράλληλα, με ιδιαίτερη έκπληξη δέχτηκα το γεγονός ότι τα ελληνικά επεισόδια πήραν παγκόσμια έκταση με την υποστήριξη αλλοδαπών και μεταναστών. Τούτο -πιστεύω ότι- αποδεικνύει πασιφανώς τη δύναμη του διαδικτύου (θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο για αυτό το θέμα) και το φόβο του συστήματος για αυτή την περίεργη και ακαλλιέργητη/αδιαμόρφωτη ακόμα δύναμη. Η παγκοσμιοποίηση έχει και τα καλά της. Η ελληνική υποστήριξη -κυρίως των bloggers- σε απειλούμενους με σοβαρές καταδίκες και η κινητοποίηση Ελλήνων σε διάφορα άλλα ζητήματα, φαίνεται να λαμβάνει την οφειλόμενη ηθικά χείρα βοηθείας. Από την άλλη είναι και τούτη η υποστήριξη μία μικρή -ή καλύτερα- μία πρώτη προσπάθεια για δημιουργία νεολαιίστικου παγκόσμιου κινήματος.

περισσότερα...

μία οφειλόμενη συγνώμη για τη νέα γενιά από όλους μας

update: Διαβάστε μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση για τη στρατηγική ήττα της ΝΔ του Στέλιου Κούλογλου.

Μέρες τώρα σκέφτομαι τι να γράψω. Μέρες τώρα σκέφτομαι πώς μπορώ να αντιδράσω μέσα από το γραπτό μου. Οι κινητοποιήσεις μου στήριξαν ψυχολογικά, μου έδωσαν ένα άλλοθι να αντιδράσω ξανά. Με έφεραν δίπλα σε ανθρώπους που ποτέ μου δεν είχα δει σε διαμαρτυρία. Ούτε στη ζαρντινιέρα, ούτε στο Σέρβο μαθητή της Εγνατία, ούτε σε άλλα μεμονωμένα περιστατικά είχα δει τόσο κόσμο, τόσο αγανακτισμένο κόσμο, τόσο νέο κόσμο.

Οι διαμαρτυρίες ξεχείλιζαν από οργή, από μίσος για όλα εκείνα που τάζουμε σε μικρά παιδιά κι εκείνα με μειδίαμα μας ακούνε να προτείνουμε. Μειδίαμα γιατί ξέρουν ότι τίποτα δεν είναι αλήθεια. Ειρωνικό γελάκι γιατί τελικά μόνο έναν κοινωνικό κανιβαλισμό βλέπουν να κυριαρχεί, από τη σχολική τάξη και την καθηγητική αυθαιρεσία μέχρι τα σκάνδαλα και την ατιμωρησία των πάντων.

Τα παιδιά δεν ξέρουν από πολιτική. Δεν ξέρουν από επικοινωνιακές τακτικές. Γνωρίζουν μόνο τον πόνο της οικογένειάς τους, τον πόνο της απρόκλητης αστυνομικής βίας, τον πόνο της απομόνωσης. Είναι μία γενιά που βλέπει ότι μάταια μαζεύει κωλόχαρτα (lower, πτυχία πληροφορικής, πτυχία πανεπιστημίου, κόντρα φροντιστήρια και παπαγαλία) από ένα σχολείο που μόνο γνώσεις χαρίζει σε βάρος της παιδικότητας. Είναι μία γενιά που φτάνει κόντρα στους γονείς της που την πιέζει να διαβάσει, που την κυνηγά στο όνομα του βαθμού και της επιβάλλει κι άλλα φροντιστήρια.

Μπορεί το περιστατικό να ξεπέρασε το κράτος, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι η φτώχεια (υποκειμενική ή αντικειμενική) είναι ο καλύτερος φίλος της βίας. Τα παιδιά δεν εισπράττουν μόνο τη γύρω τους βιοτική βία, αλλά συναισθάνονται και την αδυναμία της κοινωνίας να προσφέρει ένα κόσμο καλύτερο. Οι πέτρες και οι πορείες δεν ήταν ενάντια στην αστυνομική βία. Ήταν στο όνομα της βίας που καθημερινά εισπράττουν από παντού. Μία βία ψυχική. Οι πέτρες απλά σηματοδοτούν ένα άλλα χάσμα γενεών, ένα χάσμα αποϊδεολογικοποιημένο, αλλά συναισθηματικά πλούσιο και γεμάτο αντίδραση. Μία μεταμοντέρνα άρνηση για την κοινωνία που τους ανατρέφει. Μετά από λίγα χρόνια θα ενσωματωθούν και τούτα, αλλά ήδη άρχισαν να κάνουν ζημιά. Ακούσαμε να λένε κάποιοι ότι είναι αναίτια η αντίδραση αυτή γιατί τα παιδιά τα έχουν όλα. Μα, δεν έχουν παιδικότητα, ωριμάζουν στα 12 τους σαν εικοσάχρονοι και απαιτούμε να φέρονται σαν 30χρονοι.

Ο μπάτσος που πουλούσε τσαμπουκά σε 15χρονα και σήκωσε όπλο τι παραπάνω έκανε; Εμείς κάθε μέρα πυροβολούμε στην καρδιά των παιδιών. Ο μπάτσος τι παραπάνω έκανε; Και αυτός μέλος της ίδιας κοινωνίας είναι; Σε τι διαφέρει; Ποιος εκπαιδευτικός δε σκοτώνει τα παιδιά της τάξης του; Ποιος εκπαιδευτικός ή γονέας -στο όνομα του αγώνα για το μέλλον των παιδιών- δεν τα σκοτώνει καθημερινά; Γιατί κρυβόμαστε πίσω από ένα πυροβολισμό; Μιλάμε στα παιδιά μας για ένα κόσμο που χρειάζεται αλλαγή, αλλά εμείς δεν τα αφήνουμε καν να έχουν δικαίωμα λόγου. Όταν κάνουν κατάληψη τα κατηγορούμε ότι μισούν το σχολείο, που έπρεπε να το αγαπούν -γιατί άραγε πρέπει να το αγαπούν;- ότι το κάνουν για να χάσουν μάθημα -και τι κερδίζουν τελικά από το μάθημα;- μόνο τα συκοφαντούμε, μόνο μικροαστικά μένουμε να βλέπουμε τη δική μας ψυχολογική ασφάλεια να απειλείται. Γιατί τελικά θέλουμε μέσα στο συντηρητισμό μας να τα κάνουμε ίδια κι απαράλλαχτα από εμάς.

Τελικά, η νέα γενιά ξέρει να αμφισβητεί. Ούτε θέλω να της μάθω πώς να αμφισβητεί. Μόνο το γεγονός ότι αμφισβητεί τα παραδομένα μου αρκεί. Θα βρει το δρόμο της δικής της έκφρασης, ας σταθούμε όμως στο πλευρό της.

---

Και, βέβαια, είδαμε όλοι μας και τις καταστροφές που προκλήθηκαν. Τα βίαια περιστατικά χρειάζονται όμως άλλη προσέγγιση, άλλη οπτική. Χρειάζεται πράγματι θάρρος αν θέλουμε να μπούμε στην παιδική ψυχολογία. Δεν είναι απλά θέμα προτύπων, δεν είναι απλά μία τυφλή αντίδραση. Οι κουκουλοφόροι -που σαφώς είναι άλλοι άνθρωποι από εκείνους της δεκαετίας του ’80 ή του ’90- κατέστρεφαν τράπεζες πρωτίστως, γιατί άραγε; Από ιδεολογία; Μάλλον όχι. Μάλλον από την αντίδραση σε μία πολιτική που τους χάρισε τόσα δις, τη στιγμή που για λίγα χιλιάρικα χάνονται σπίτια. Κατέστρεψαν καταστήματα, γιατί άραγε; Μα, πολύ απλά επειδή είναι καταναλωτικά αγαθά, σε μία υπερκαταναλωτικά κοινωνία στην οποία δεν μπορούν να τα αγοράσουν. Βέβαια, μέσα σε όλη την παραφιλολογία, τα καταστήματα που καταστράφηκαν απέχουν παρασάγγας από την εικόνα που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Η Ναυτεμπορική είναι αποκαλυπτική.

Τα πιο αστεία, βέβαια, τηλεοπτικά δρώμενα ήταν η Τατιάνα που προσπαθούσε να προσεγγίσει τη νεανική ψυχολογία και να αναλύσει πολιτικά τα γεγονότα, η έκτατη εκπομπή που έστησε ο Alpha και φυσικά τα ¾ όσων ακούγονταν στις βραδινές εκπομπές (ας μην τις αναλύσουμε όλες γιατί χαθήκαμε).

Ωστόσο, νομίζω ότι ιδιαίτερη μνεία τελικά πρέπει να γίνει ακόμη μία φορά για τα αίτια που οδήγησαν στο περιστατικό. Δεν κομίζω γλαύκας ες Αθήνας. Ωστόσο, ας τονίσουμε ακόμη μία φορά ότι τα μεμονωμένα περιστατικά δεν οφείλονται απλά και μόνο στην ατιμωρησία των αστυνομικών δυνάμεων –όπως χαρακτηριστικά τονίζει το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι. Αυτή είναι απλά ένας τροχός της άμαξας που ονομάζεται αστυνομική ασυδοσία. Φταίει και η ιδεολογία που περνάει εδώ και χρόνια στις αστυνομικές δυνάμεις -ειδικά μετά την επανίδρυση του παρακράτους-, όπως και η ελλιπής εκπαίδευση και ψυχολογική παρακολούθηση -όταν θα έπρεπε να είναι διά βίου, ειδικά σε ενόπλους- και ακόμα η συντεχνιακή λογική που διαπερνά όλο το Δημόσιο στην υποστήριξη των συναδέλφων ακόμα και όταν ξεκάθαρα διαπράττουν κακούργημα. Σε σχέση με το προηγούμενο ας προσθέσουμε και ένα ακόμα -ρητορικό- ερώτημα πόσοι αστυνομικοί κατηγορήθηκαν για ψευδορκία μετά την πανηγυρική αθώωση των κατηγορουμένων;

Φέτος ο Άγιος Βασίλης θα φοράει μαύρα ρούχα.

περισσότερα...

Συνεργασία Alpha Bank με Α-Β Βασιλόπουλος

Και η κρίση όχι μόνο καλά κρατεί, αλλά κάποιοι έχουν βαλθεί να μας τρλάνουν. Δε φτάνει που όπως λέγαμε στο προηγούμενο δημοσίευμα τούτου του ιστολογίου η φτώχεια έχει βαρέσει κόκκινο, αλλά κάποιοι όπως ο Πρόεδρος της ΕΒΕΑ θέλει να μας φτωχύνει κι άλλο. Πρότεινε πρωί πρωί σε δύο σε ΑΝΤ1 και Alpha, και χθες στον Ευαγγελάτο εβδομάδα 3-4 εργάσιμων ημερών με μείωση μισθών.

Από την άλλη, τράπεζες αρχίζουν να στρέφονται στη λογική μείωσης των επιτοκίων. Σύμφωνα με το politis-news και τη Ναυτεμπορική σε νέες μειώσεις του κόστους δανεισμού αναμένεται να προχωρήσουν σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Τράπεζα της Αγγλίας, στο πλαίσιο των προσπαθειών που καταβάλλονται για στήριξη της ανάπτυξης και αντιμετώπιση της διεθνούς κρίσης και της επιβράδυνσης της οικονομίας.

Βέβαια την ίδια ώρα στην Ελλάδα οι τράπεζες αναζητούν νέους τρόπους κερδοφορίας –αντί για έξοδο από την κρίση. Και καθώς η κρίση έχει βέβαια χτυπήσει και τις αγορές με πιστωτικές κάρτες έχει επηρεάσει σημαντικά και τα σούπερ μάρκετ (βλ. εκπτωτικά κουπόνια σε αλυσίδες από εφημερίδες -αυτό δεν είναι επιχειρηματική διαπλοκή και προβολή πολυεθνικών αλυσίδων;). Τα νοικοκυριά έχουν περιορίσει τις συναλλαγές τους με πλαστικό χρήμα λόγω της κρίσης, παραδέχτηκε ο πρόεδρος της Visa Hellas, κ. Λεωνίδας Κασούμης, μιλώντας στο Έθνος και συμπληρώνοντας πως οι καταναλωτές συνεχίζουν να μεταφέρουν τα υπόλοιπα των πιστωτικών καρτών από τράπεζα σε τράπεζα αναζητώντας χαμηλότερο επιτόκιο. Μπροστά σε αυτό το πρόβλημα η Alpha Bank (βλ. Visa) προσφέρει σε συνεργασία με την εταιρεία Α-Β Βασιλόπουλος μία υπηρεσία cash back. Η νέα υπηρεσία δίνει τη δυνατότητα για εύκολη ανάληψη μετρητών από τα καταστήματα Α-Β παράλληλα με την αγορά προϊόντων και θα είναι διαθέσιμη από τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου. Η υπηρεσία προσφέρεται δωρεάν (sic) με τη χρήση των χρεωστικών καρτών και θα είναι διαθέσιμη στους κατόχους καρτών Visa που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα από την Alpha Bank, την Τράπεζα Κύπρου και τη Millennium Ban, οι οποίες θα γίνονται αποδεκτές μέσω των τερματικών της Alpha Bank σε όλα τα εταιρικά καταστήματα Α-Β Βασιλόπουλος πανελλαδικά.

Έτσι, και πάλι επανέρχεται το ζήτημα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που με τέτοιες πρακτικές ωθούνται σε κλείσιμο. Και τούτο γιατί ενώ φαίνεται εκ πρώτης όψεως η πρόταση της τράπεζας να βοηθά στην κίνηση της αγοράς, ουσιαστικά ενισχύει μόνο την κατανάλωση στις μεγάλες δημοκρατικές αλυσίδες και όχι τη ρευστότητα σε όλη την αγορά που τάχα αποτελεί και τον κύριο μοχλό της οικονομικής πολιτικής των 28 δις.

Και βέβαια, γιατί να στηρίξει μία τράπεζα μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Μα αυτός έπρεπε να είναι -το είπαμε προχτές- ο στόχος της απόδοσης των 28 δις. Να στηριχτεί ο κορμός της εθνικής οικονομίας, η κοινωνική βάση της χώρας. Αντίθετα, τόσο ο Υπουργός μέσα στον ευκαιριακό του σχεδιασμό όπως και η τράπεζα απλά ρίχνουν στάχτη στα μάτια των καταναλωτών, που πάλι θα υπερχρεωθούν στο δανεισμό. Καταναλωτές όμως είναι ουσιαστικά οι ίδιοι οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες. Αλλιώς ποιος Βασιλόπουλος, ποια αλυσίδα πολυκαταστημάτων και ειδών τροφίμων θα έχει αγοραστική κίνηση; Ο Υπουργός όφειλε -αν είχε τσίπα, θάρρος πολιτικό και γενναιότητα- να πιέσει την τράπεζα να δίνει πιστωτικές κάρτες και bonus για μικρομεσαίο super market και άλλα εμπορικά καταστήματα. Και πάντα βέβαια, η πρόταση αυτή, με την προοπτική ότι η τράπεζα θα κερδίζει πολλαπλά από όσα θα ξοδέψει. Ωστόσο, αυτή η πρόταση θα αποτελούσε πραγματικά επενδυτική λογική στο κοινωνικό κεφάλαιο.

περισσότερα...

οικονομική κρίση και μικρομεσαίες επιχειρήσεις

συνέχεια από το προηγούμενο

Θα ήταν όμως λάθος να περιορίσουμε τη μαύρη εργασία, μόνο σε μικρές, οικογενειακές, επιχειρήσεις. Συνήθως το φαινόμενο απαντάται σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις -βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Συνδεόμενη με τις υπερωρίες είναι φανερό ότι η μαύρη εργασία μειώνει το κόστος παραγωγής του προϊόντος, φτωχαίνει τον εργαζόμενο και το κράτος και άρα τον ίδιο τον καταναλωτή.

Από την άλλη, όταν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, δε βλέπουμε από την Ελληνική Πολιτεία να καταθέτει προτάσεις για την επιβίωσή τους . Επιχειρήσεις που στηρίχτηκαν και ορθοπόδησαν με τα δάνεια, τώρα νιώθουν το βρόγχο της κρίσης. Η Πολιτεία και οι φορείς της οφείλουν να αφουγκραστούν το κίνημα για την έξοδο από την κρίση που τελικά αδυνατίζει μόνο την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή. Οφείλουν να ακούσουν τις προτάσεις των μαζικών φορέων των παραγωγικών στρωμάτων. Δε χρειάζονται όμως υπερφίαλα ψευτομέτρα στήριξης επιχειρήσεων, όπως οι επιδοτήσεις, οι οποίες ουσιαστικά δε λειτουργούν επενδυτικά, αλλά οδηγούν τους επαγγελματίες στην επανάπαυση. Τα μέτρα πρέπει όμως να στέκουν και μακριά από τον τοκογλυφικό δανεισμό που υπερφαλαγγίζει τις επιχειρήσεις. Χρειάζονται  μέτρα ενίσχυσης του αγοραστικού κοινού, γιατί, γιατί τελικά ο ουσιαστικός γνώμονας της κατανάλωσης είναι ο ίδιος ο καταναλωτής.

Αυτός αποτελεί και το συνεκτικό δεσμό της. Πρέπει εν τέλει ο ίδιος ο λαός να ορθοποδήσει και μόνος του, χωρίς να υπάρχει ανάγκη λήψης μέτρων για τις επιχειρήσεις, θα βρει το δρόμο υπεράσπισης της αγοράς. Όσο όμως υπάρχει φτώχεια ή φόβος της φτώχειας ο κόσμος θα στρέφεται σε φτηνές -κι ίσως εν γνώσει του φτηνιάρικες- λύσεις. Ο καταναλωτής θα προμηθεύεται προϊόντα φτηνού κόστους παραγωγής[1]. Έτσι, όμως, χωρίς να το αντιλαμβάνεται άμεσα ουσιαστικά απλώνει αγκάθια στη δική του εργασία.

Και ο καταναλωτής είναι εργαζόμενος. Όταν το όριο φτώχειας αγγίζει το 20% του πληθυσμού της χώρας, όταν το 52% και 65% του συνόλου των φτωχών είναι νοικοκυριά, στα οποία «ηγείται» μισθωτός ή συνταξιούχος και όταν περίπου το ένα τρίτο των φτωχών νοικοκυριών περιστρέφεται γύρω από μισθωτό ή αυτοαπασχολούμενο, τότε πώς μπορεί να κινεί την αγορά ο εργαζόμενος-καταναλωτής; Και βέβαια, ορισμένα επιδόματα μπορούν να λειτουργήσουν επενδυτικά. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν να επιχορηγούν οι ασφαλιστικές εισφορές για ένα ικανό διάστημα μέχρι την έξοδο από την κρίση (το ΠΑΣΟΚ προτείνει αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 70% του βασικού μισθού και τετραετές πρόγραμμα επαγγελματικής ένταξης των νέων μέχρι 30 ετών σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με 100% επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για το πρώτο έτος, 75% για το δεύτερο, 50% για το τρίτο και 25% για το τέταρτο έτος, προβλέπει μεταξύ άλλων η πρόταση νόμου που κατέθεσε χθες στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ). Έτσι θα καταπολεμηθεί και η μαύρη εργασία και νέοι άνθρωποι -οι καλύτεροι αγοραστές δηλαδή-θα ωθηθούν στην αγορά.

Η έξοδος από την κρίση όμως είναι πολιτική απόφαση, και όχι η πορεία μίας απρόσωπης θεοποιημένης αγοράς. Η έξοδος δεν αποτελεί εσχατολογική ιδέα, αλλά κινήσεις που απαιτούν σύνδεση με το κίνημα -όσο πεσμένο κι αν είναι τούτο- και γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Και όλα αυτά τη στιγμή που η κυβέρνηση χαρίζει 28 δις σε τράπεζες. Και η στήριξη στις τράπεζες δεν είναι από μόνοι της κακή, αρκεί να συνοδεύεται από μέτρα στήριξης της κοινωνίας. Η ενίσχυση των τραπεζών θα έπρεπε να λειτουργεί στη δημιουργία ενεργούς ζήτησης. Τα 28 δις όπως μέχρι τώρα φαίνεται από τις προτάσεις του Υπουργού, μόνο στα λόγια θα επιστραφούν στην κοινωνία[2], εφόσον οι τράπεζες δε θέτουν εχέγγυα για άσκηση κοινωνικής πολιτικής -και πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Θα έπρεπε να γίνει τιτλοποίηση του υπερδανεισμού των τραπεζών. Εξάλλου, οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις ενισχύθηκαν μέσω του δανεισμού. Θα μπορούσε, λοιπόν, να γίνει άμεσα σύνδεση των εγγυήσεων των 28 δις προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα μπορούσαν να τεθούν όροι χαμηλότοκης ή άτοκης πίστωσης με κρατική εγγύηση. Σε κάθε περίπτωση οι τράπεζες θα κερδίζουν -τουλάχιστον από τις εγγυήσεις. Έτσι, χωρίς τη λογική των επιχορηγήσεων, αλλά μέσα από την επενδυτική λογική του δανεισμού, θα δημιουργηθεί και ενεργός ζήτηση από τους πολίτες οι οποίοι σε μεγάλο ποσοστό είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων τούτων. Και μόνο από την ενεργό αυτή ζήτηση θα κερδίσουν οι τράπεζες.

---

[1] Ένα κόστος παραγωγής που μειώνεται εξαιρετικά επειδή σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος και έλεγχοι της εργασίας.

[2] Είναι αστείο όμως όταν η φιλελεύθερη πολιτική ρίχνει άφθονο χρήμα σε αυτοκινητοβιομηχανίες και τράπεζες, ότι φορείς όπως η Ολυμπιακή Αεροπορία εκποιούνται. Η ατυχία της Ολυμπιακής απλά ήταν να μην αποτελεί τράπεζα.

περισσότερα...