Καμιά παραχώρηση για τσιμεντένια γειτονιά

Το πρώην στρατόπεδο του "Παύλου Μελά" μέχρι πρόσφατα ήταν απροσπέλαστο από τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης.

Σήμερα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το αυτονόητο, Ποιότητα ζωής στην πόλη μας. Τα 330 στρέμματα είναι η τελευταία μας ελπίδα για περισσότερο ουρανό, περισσότερο οξυγόνο, περισσότερες ευκαιρίες για ψυχαγωγία και άθληση.

Καμιά παραχώρηση για τσιμεντένια γειτονιά όπως έχει προταθεί.

Δε θα μας το συγχωρήσουν ποτέ οι επόμενες γενιές
Ο χώρος οφείλει να μείνει αδόμητος, αδιαίρετος και προσπελάσιμος. Απαιτείται η απαγόρευση κατασκευών και διαμορφώσεων που δε συνάδουν με όλους τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Μπορούν μόνο να χρησιμοποιηθούν τα υπάρχοντα κτίρια με ιστορική ή αρχιτεκτονική αξία.

Η ποιότητα ζωής δεν είναι προνόμιο των λίγων

  Εμείς όλοι σαν ένα θα υπερασπιστούμε την αξία της ζωής όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα εκείνων που δεν μπορούν να απολαύσουν τα πλεονεκτήματα της φύσης.

Παραχώρηση Σήμερα, γιατί όταν έχουμε ελεύθερους χώρους,έχουμε ελεύθερους ανθρώπους

Η συμμετοχή και η παρουσία μας σε κάθε εκδήλωση για την παραχώρηση του στρατοπέδου δείχνει την πίστη και την αποφασιστικότητα για να κάνουμε πράξη το Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά.

περισσότερα...

τι να πρωτοπεις, τι να πρωτοσκεφτείς

Χωρίς να μου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση άκουσα για τη δραπέτευση του Παλαιοκώστα. Τα σχόλια πολλά, τα ανέκδοτα ακόμα περισσότερα, η τηλεοπτική βαβούρα όπως πάντα στο αποκορύφωμά της. Οι πολίτες -και ακόμα πιο απαισόδοξο το γεγονός ότι οι νέοι- ηρωοποιούν τον Παλαιοκώστα. Γιατί; Μα, πολύ απλά επειδή κατόρθωσε να ξεφτιλίσει ακόμα μία φορά την αστυνομία, το σύστημα και την μια κυβέρνηση -βοήθησε βέβαια κι ο Δένδιας που βιάστηκε να υποδείξει τους ενόχους ώστε να αθωωθούν πανηγυρικά στη δίκη. Και φυσικά η κυβέρνηση βρήκε και πάλι την αφορμή να θυμηθεί το χαφιεδίστικο ρόλο της, βρήκε την ευκαιρία να επιβάλει το Μεγάλο Αδελφό και στα κινητά τηλέφωνα.

Βέβαια, στην πολιτική επικαιρότητα τα πράγματα αλλάζουν μόνο από το κακό στο χειρότερο. Οι απολυμένοι στη Βόρεια Ελλάδα σε λίγο θα ξεπεράσουν το 15% και η κυβέρνηση πέρα βρέχει, η Νομαρχία Θεσσαλονίκης και το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης χαρίζουν δασική έκταση -στο Πανόραμα- στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για την ανέγερσηιδρύματος (!!!).

Τελικά είμαι πεσιμιστής ή οπριμιστής; Η ερώτηση μάλλον προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ σεξπιρισμού και φιλοσοφίας. Μοιάζει με την ακέφαλη και ασυναίσθητη προσπάθεια της απαισιοδοξίας να περπατήσει σε ένα σκοινί έχοντας ως οδηγό της την αισιόδοξη προοπτική πως θα φτάσει ως τη μέση πριν πέσει κάτω (όπως η ελληνική οικονομία). Μου θυμίζει ένα μοναχικό ακροβάτη -του κινέζικου ονείρου των λουλουδιών- που αγωνιά να διασκεδάσει ένα πλήθος που παραληρεί για θέαμα μέσα στους αχούς της πείνας και μόνο του όπλο είναι η ελπίδα ότι η απαισιοδοξία θα τον βοηθήσει να καλύψει τη διαδρομή ως το τέρμα. Τώρα πού είναι το τέρμα, αυτό είναι άλλο θέμα. Γιατί για το πληθος που αναζητά το θέαμα με όραμα την αισιοδοξία, τέρμα είναι ο άλλος στύλος, για τον ακροβάτη όμως που έχει οδηγό του την πεσιμιστική προοπτική ότι θα επαναλάβει το ακροβατικό, το τέρμα είναι χαμηλότερα, πιο κάτω από το το ανύπαρκτο δίχτυ.

Όλα γύρω μου μοιάζουν με διάλογο του παραλόγου... Ένα διάλογο μεταξύ τοίχων, μία συζήτηση με μόνο στόχο να χτιστούν ηχοπετάσματα μεταξύ μας ώστε να μη μεταφερθεί ποτέ ο θόρυβος των λόγων μας και κατανοήσει ο άλλος τι λέμε (κάτι σαν το διάλογο της κυβέρνησης με τους κοινωνικούς φορείς). Η τηλεόραση κάνει διάλογο παραθύρων και όσο ακούν τα παράθυρα, τόσο ακούν και οι ομιλητές από πίσω τους (ίσως φταίνε τα διπλά τζάμια και τα ενισχυμένα κουφώματα, γιατί τόση κουφαμάρα ούτε σε ειδικά σχολεία δεν έχω δει).

περισσότερα...

Αρνούμαι να ψηφίσω για το δημοφιλέστερο Έλληνα

Για τους 100 πιο γνωστούς Έλληνες τα είπαμε και την άλλη φορά. Δεν είναι θέμα μεγαλοσύνης ή ανδραγαθημάτων, αλλά ποιος είναι πιο γνωστός. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς φιγουράρουν στην πρώτη δεκάδα φιλόσοφοι τους οποίους οι χιλιάδες των ψηφισάντων ούτε καν διάβασαν ποτέ. Μιλάμε για τους φιλοσόφους που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης προς το χειρότερο -αν και είναι βέβαιο ότι κάποιος θα εξέθετε τέτοιες σκέψεις έστω και σε άλλη χρονική περίοδο.

Αν και μόνο ένας μοιάζει να με συγκινεί, εν τούτοις a priori ξεκαθαρίζω ότι για λόγους αρχής δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να πάρει μέρος σε μια τέτοια ψηφοφορία.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ κατηγορηματικά να ψηφίσω άτομα που εξελέγησαν χωρίς ουσιαστικό κριτήριο, αλλά μόνο με βάση την κομφορμιστική, εθνικιστική και στείρα παιδεία μιας υπανάπτυκτης χώρας που ζει στο ρυθμό της δημοσιότητας και της τηλεοπτικής πλάνης.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ κατηγορηματικά να γίνω βορά στην παγίδα ενός καναλιού -που πραγματικά σέβομαι όσο κανένα άλλο- αλλά, τελικά, στόχο έχει να με πουλήσει ως προϊόν μιας εύπεπτης παραγωγής δημοσιοτήτων.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να δεχτώ μία καταγραφή προσωπικοτήτων η οποία μεταφράζει τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες σε μία στήλη ονομάτων. Τα πρόσωπα γεννιούνται μέσα σε συγκεκριμένες δομημένες κοινότητες και ενεργούν βάσει της ηθικής τους και των κοινωνικών συνθηκών
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να στηρίξω έναν τέτοιο προσωπολάγνο αποπροσανατολισμό που εν τέλει προπαγανδίζει μύθους και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες.

περισσότερα...

Το πάρτυ ήταν τέλειο...

Το Σάββατο ήμουν σε ένα αποκριάτικο πάρτι μέσα στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Έχω κι άλλες φορές σχολιάσει την αναγκαιότητα παραχώρησης του πρώην στρατοπέδου στους πολίτες αυτής της τσιμεντένιας πόλης ως την τελευταία ελπίδα δημιουργίας ενός πνεύμονα ζωής με ήπιες ψυχαγωγικές δράσεις.

Το πάρτι ήταν τέλειο και ανέδειξε ακόμη μία φορά την υποχρέωση της Πολιτείας για την άμεση παραχώρησή του. Η ίδια η συμμετοχή εκατοντάδων πολιτών απέδειξε την επιθυμία τους αυτή.Την Καθαρά Δευτέρα θα ξαναπάμε.

περισσότερα...

ψωμιαδισμοί

Το ότι ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης καταδικάστηκε για μείωση προστίμου σε παράνομο -αποδεδειγμένα- πρατήριο το ξέραμε. Όχι ότι το μάθαμε από την τηλεόραση, αλλά τουλάχιστον η είδηση κυκλοφόρησε από τον ΣΚΑΪ. Διαβάσαμε και στο δημολόγο ότι ο κ. Ψωμιάδης "καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους με αναστολή γιατί μείωσε το πρόστιμο ενός πρατηριούχου ο οποίος νόθευε τα καύσιμα που πουλούσε, από το ποσό των 87.000 σε 5.000 ευρώ! Ο νομάρχης αιτιολόγησε την πράξη του αυτή λέγοντας ότι λυπήθηκε τον πρατηριούχο και την κακή του οικονομική κατάσταση. Όταν υπάλληλος της νομαρχίας αρνήθηκε να συναινέσει στη μείωση, βρέθηκε να μετατίθεται!". Ακόμη πιο αποκαλυπτικό ήταν, όμως, το άρθρο του Έθνους σχετικά με τις πρακτικές του Νομάρχη απέναντι σε εταιρείες και επιβεβλημένα πρόστιμα. Διαβάζουμε, λοιπόν, ότι "ο νομάρχης Θεσσαλονίκης δεν έχει επιβάλει, όπως είναι υποχρεωμένος από τον νόμο, κανένα από τα πρόστιμα που επέβαλε ο ΥΠΕΧΩΔΕ σε 16 εταιρείες που ρυπαίνουν τη λίμνη Κορώνεια, η οποία έχει μετατραπεί σε έναν μολυσμένο βόθρο με συχνά οικολογικά επεισόδια -θάνατοι χιλιάδων πουλιών και ψαριών". Τα ίδια διαβάζουμε και στην Ελευθεροτυπία. Τώρα πια ο Νομάρχης αντιμετωπίζει -σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ και τον ίδιο το νόμο- ζήτημα έκπτωσης από το αξίωμά του.

Προσωπικά αδιαφορώ για το νόμο. θα μπορούσαν κάλλιστα τα πρόστιμα να είναι άδικα και νοθευμένα. Ωστόσο, "οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος από το κλιμάκιο της Βόρειας Ελλάδας που πραγματοποίησαν εντατικούς ελέγχους σε μονάδες που λειτουργούν στην περιοχή της Κορώνειας βρήκαν τους 20 στους 25 παράνομους. Τα αποτελέσματα υπήρξαν κραυγαλέα, αφού ό,τι δεν ανακάλυπταν επί χρόνια οι υπηρεσίες της νομαρχίας τα διαπίστωσαν μέσα σε δύο μήνες οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος. Έτσι, μετά από εισήγηση των επιθεωρητών Περιβάλλοντος ανακοινώθηκαν πρόστιμα συνολικού ύψους 715.700 € και δημοσιοποιήθηκαν ακόμα και τα ονόματα των 20 εταιρειών-μονάδων". Και αν αυτό δεν κραυγαλέα υπόθεση μη άσκησης πολιτικών υποχρεώσεων τι είναι;

Βέβαια, το φαινόμενο Ψωμιάδη είναι παλαιότερο. Το 2002 είχε καταδικαστεί και πλήρωσε πρόστιμο για αυθαίρετο κτίσμα σε σπίτι του στη Χαλκιδική ("το έχτισα για τη μάνα μου, καταδικάστηκα από το δικαστήριο και πλήρωσα"). Είναι τραγουδιστής (σκυλάδικου, αλλά τέλος πάντων έτσι έβγαζε λεφτά ο άνθρωπος κάποτε), υμνεί προσωπικότητες της αριστεράς (κερδίζοντας τις καρδιές πολιτών που πρόσκεινται πολιτικά σε άλλα κόμματα), τα πάει πολύ καλά με την Εκκλησία και κυρίως με τον Άνθιμο και πάνω απ' όλα μεγάλος πατριώτης (βλ. εθνικιστικές εξάρσεις για το μακεδονικό).
Η κριτική μου, όμως, ουδόλως σχετίζεται με τη λαϊκίστικη τακτική που ακολουθεί ο εν λόγω πολιτικός εδώ και πολλά χρόνια. Η κριτική μου σχετίζεται άμεσα με την πολιτική πρακτική που επιλέγει να ακολουθεί αποσιωπώντας τα εγκλήματα που γίνονται στην περιφέρειά του. Και ακόμα περισσότερο όταν μιλάμε για ένα τέτοιο οικολογικό έγκλημα, όπως αυτό που συντελείται στην Κορώνεια. Την ώρα που η κοινωνία ζητεί να αυξηθούν τα πρόστιμα σε αυτούς που κλέβουν τον ελληνικό λαό, ο κ. Ψωμιάδης τα χαρίζει σε αυτούς που όχι μόνο δεν συμμορφώνονται με τους νόμους, αλλά τους καταπατούν κατ' εξακολούθηση και μολύνουν τη ίδια τη ζωή μας, όπως αυτός μολύνει τα πολιτικά αξιώματα.

Μπορεί ο Νομάρχης να γλίτωσε την υπόθεση Βατοπεδίου, μπορεί ακόμα παλαιότερα να τη γλίτωσε με την υπόθεση των κουμπάρων, αλλά για την καταστροφή του περιβάλλοντος δε κάνει κιχ. Για τα προβλήματα του περιφερειακού της πόλης της Θεσσαλονίκης και το γεγονός ότι ακόμα έχουμε κόμβους με φανάρια και τεράστιες ουρές (με τακτικά ατυχήματα) σιωπά. Ίσως νοιάζεται μόνο για τα αποκριάτικα πάρτι.

περισσότερα...

100 Μεγάλοι Έλληνες & μία eurovision

Εχθές είχαμε το ευτύχημα να μάθουμε ποιοι είναι οι 50 πρώτοι μεγαλύτεροι Έλληνες. Ως ιστορικός, φυσικά όλα τα ονόματα τα γνώριζα. Ωστόσο, εντύπωση μεγάλη μου προκάλεσαν πρόσωπα όχι απλά αμφιβόλου αξίας, αλλά και σταθερά αρνητικής αποτίμησης (π.χ. ο δικτάτορας-βασανιστής Παπαδόπουλος). Φυσικά, τα μισά ονόματα (μάλλον λιγότερα από τα μισά) είναι μύθοι ιστορικοί και τα άλλα μισά μόλις του Κ΄ αιώνα και ιδιαίτερα με δράση τα τελευταία 50-60 χρόνια. Δηλαδή, επί της ουσίας οι μεγαλύτεροι Έλληνες έχουν αποτιμηθεί με βάση την αναγνώρισή τους. Επί της ουσίας, δεν πρόκειται καθόλου για ιστορική αποτίμηση, για γκάλοπ-έρευνα αναγνωρισιμότητας ιστορικών μορφών, ανάμεικτα με τους θρύλους τους. Ψηφίστηκαν οι πιο γνωστοί, με μόνο κριτήριο το πόσο γνωστοί είναι.

Και φυσικά μέσα από ένα αμιγώς εθνοκεντρικό σχολείο είναι πολύ λογικό να προκριθούν πολλοί αρχαίοι -πολύ λίγοι από το μεσαιωνικό Βυζάντιο. Πώς αλλιώς να μη δούμε τον Αισχύλο να είναι σε σημαντικότερη θέση από τον ευρηματικότατο-φιλόσοφο επί σκηνής Ευριπίδη και ο Σοφοκλής να ξεπερνά και τους δύο προηγούμενους (βέβαια, ο Σοφοκλής και ο Αισχύλος διδάσκονταν περισσότερο και παρουσιάστηκαν περισσότερα έργα τους). Είδαμε ήδη τη Βουγιουκλάκη σε σημαντική θέση και θα δούμε ονόματα της Επανάστασης, σβήνοντας άλλες σημαντικές προσωπικότητες, αλλά όχι τον Καντακουζηνό, όχι άλλους μεσαιωνικούς βασιλείς ή ανθρώπους γραμμάτων (π.χ. Φώτιος κλπ). Το τεστ στην ουσία απευθύνεται στην κομφορμιστική ελληνική παιδεία, αν πέρασε ή όχι το μήνυμά της για σύνδεση με την αρχαιότητα. Αλλιώς πώς αλλιώς να μη βρεθεί εκεί μέσα ο Ανδρόνικος ή ο Σημίτης ενώ απουσιάζουν σημαντικές γυναίκες της Αρχαιότητας (Υπατία π.χ.); Πώς αλλιώς να μη δούμε τον Μεγάλο Κωνσταντίνο (το γνωστό σφαγέα και τον Ιουνστινιανό Α΄).

Εν κατακλείδι πρόκειται για μία δημοσκόπηση αναγνωρισιμότητας. Χάνονται ονόματα αξιόλογα και ουσιαστικά σβήνονται έτι περαιτέρω από τη συλλογική μνήμη, αγιοποιούνται άλλες μορφές ως αξιόλογες. Και ακόμα χειρότερα στην παρουσίαση διανθίζονται ακόμα παραπάνω με τους μύθους του δημοκρατικού σχολείου (π.χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος θεωρείται σημαντικός επειδή ίδρυσε την Πόλη και επέβαλε το Χριστιανισμό, όταν η μάνα του αναζητούσε το Σταυρό -αλήθεια πότε επιβεβαιώθηκε ιστορικά το τελευταίο και δεν το πήρα χαμπάρι;-, ο Βασίλειος ο Β΄ θεωρείται για τον παρουσιαστή σημαντική προσωπικότητα επειδή προσπάθησε και πέτυχε επί βασιλείας του να αποφύγει το φεουδαλικό διαμελισμό της αυτοκρατορίας -μα η αποφυγή του διαμελισμού είναι ακριβώς το πλέον συντηρητικό μέρος της Βυζαντινής Ιστορίας, η διατήρηση ενός υδροκέφαλου αυτοκρατορικού κράτους είναι το ανατολίτικο στοιχείο που τελικά εμπόδισε την πορεία προς τη δημοκρατία, αλλά εμείς τον κρίναμε σημαντική προσωπικότητα κι ας απέφυγε ο παρουσιαστής το προσωνύμιο Βουλγαροκτόνος, που ο λαός θυμάται πολύ καλά). Φανταστείτε ότι σε πλήρη ανάπτυξη τα ονόματα της Νεότερης και Σύγχρονης περιόδου (δηλαδή μόνο 200 ετών) είναι διπλά από εκείνα της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα μαζί (δηλαδή 1500 ετών).
update: Για το θέμα έγραψε και ο άθεος.

Από την άλλη, για τη eurovision έχω πολλάκις εκφραστεί σε διάφορα ιστολόγια. Ωστόσο, ο ρυθμός που αποκτά πλέον αυτός ο διαγωνισμός, αλλά και τα χρήματα που δαπανούνται για το σόου αυτό δε με αφήνουν σε ησυχία. Ο διαγωνισμός αυτός ποτέ στο παρελθόν δεν προσελκούσε τόσο πολύ την προσοχή των συμπατριωτών μας, αν και στην Ευρώπη εμφάνιζε φοβερά ποσοστά ακροαματικότητας. Στην Ελλάδα αποδείχθηκε ότι το παρακολουθούσαμε επειδή απλά το πρόβαλαν μόνο το ένα από τα δύο υπάρχοντα κρατικά κανάλια, και μη έχοντας πολλές διεξόδους... Ωστόσο, με το που άρχισε να ψηφίζει ο ίδιος ο θεατής, όλα με μιας άλλαξαν.

Ήταν που ήταν μία pop κουλτούρα μοντέρνας έκδοσης (δεκαετίας '70), τώρα πια η ποιότητα έπεσε κι άλλο και μετεξελίχθηκε σε ένα μεταμοντέρνο πανηγύρι διαφημιστών και μιντιακών ειδημόνων. Όλα γίνονται πια για την τηλεοπτική εμφάνιση και όχι για τη σκηνική παρουσία, αφού οι ψηφίσαντες μένουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Όλα πια γίνονται για τη νίκη και όχι για το ίδιο το τραγούδι, όχι για την Τέχνη. Μία Τέχνη που πια υπό τις ευλογίες της τηλεοπτικής κουλτούρας απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες του λαού, των Ευρωπαίων. Σαφώς και δε υποστηρίξω την ουάλντια θέση "η Τέχνη για την Τέχνη", αλλά όταν η Τέχνη το μόνο που εκφράζει είναι χαζοχαρούμενα ερωτικά τραγουδάκια με μουσικά ακούσματα μακριά από τα παραδοσιακά των λαών της Ευρώπης, τότε τι άλλο να πούμε; Η ίδια η μουσική είναι ξένη από τις παραδόσεις, ο στίχος αφήνει έξω όλα τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε (ανεργία, κρίση οικονομική, κοινωνικά κινήματα κλπ). Το μεταμοντέρνο έχει πια μπει για τα καλά στο πετσί της eurovision.

Φυσικά, δε πιστεύω να θέλει κανείς να σχολιάσουμε την παρουσία του Σάκηηηηηηηηη. Ωστόσο, για να μη κατηγορηθώ για μαξιμαλισμό και αποφεύγοντας το φαταλικό φαντασιακό ότι πρέπει να διακρινόμαστε  πρέπει να θυμίσω μερικά εκπληκτικά τραγούδια που παρουσιάστηκαν στο διαγωνισμό αυτό (ξεχωρίζω ειδικά το μαυροβούνειο τραγούδι που κατατάχθηκε δεύτερο προ τριετίας -νομίζω). Σε κάθε όμως περίπτωση, ειδικά τα τελευταία χρόνια που ψηφίζει το κοινό, πρέπει να αναρωτηθούμε αν σε χαλεπούς καιρούς, αξίζουν τα χρήματα που τόσο απλόχερα ξοδεύονται για την προώθηση των εθνικών τραγουδιών.

περισσότερα...

για 3η χρονιά γιορτάζουμε δημιουργικά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Πρόπερσι είχαμε κάνει την πρώτη προσπάθεια και μάλιστα το ευχαριστηθήκαμε πολύ.
Πέρσι το πραγματοποιήσαμε για δεύτερη φορά και με τη συμπαράσταση φίλων και πολλών ποιητών διασκεδάσαμε, ακούσαμε νέες δημιουργίες, και γεμίσαμε το μαγαζί.
Φέτος, τολμάμε να το κάνουμε για 3η φορά, πάλι στη Σταυρούπολη, πάλι οι γνωστοί "ανώνυμοι" bloggers, στο ίδιο φιλόξενο μέρος.
Συνδιοργανωτές όπως πάντα όλοι όσοι θέλουν να βοηθήσουν.
Καλεσμένοι όλοι όσοι αγαπούν την ποίηση, όλοι όσοι έχουν ποίημα, όσοι θέλουν να απαγγείλουν.
Καλεσμένοι όμως και όσοι θέλουν να ακουστεί σε κόσμο ή να απαγγελθούν έργα, αλλά είναι μακριά δεν μπορούν να συμμετάσχουν.
Στείλτε το ποίημα, ελάτε οι ίδιοι στο δικό μας μικρό και λιτό πανηγύρι για την Τέχνη, για την Ποίηση.

περισσότερα...

οι επισκέψεις μας

Όλοι οι τακτικοί αναγνώστες κι επισκέπτες αυτού του ιστολογίου γνωρίζουν για την τρέλα μου για μελέτες ή δοκιμιακές γραφές (ίσως βέβαια αυτό να εξηγεί και την υπεραναλυτική -σε σημείο αηδίας μου λένε ορισμένοι- και τη σεντοποίηση πραγμάτων που άλλοι λένε σύντομα). Ήδη έχω αναρτημένη μία στήλη στο sidebar όπου περιλαμβάνονται όλες οι δημοσιευμένες προσπάθειές μου  με υποτυπώδη εξώφυλλα που ξεπερνούν το απλό άρθρο που επιτρέπουν τη σύνδεση σε pdf κείμενα. Μία πρόσφατη συζήτηση με φίλους με έσπρωξε και πάλι να δω τι γίνεται, τι αναγνώσεις έχουμε τέλος πάντων. Βέβαια, και στο παρελθόν είχα κάνει μία τέτοια παρουσίαση.

Έτσι, λοιπόν, βλέπω ότι κυρίαρχη παραμένει η Ενδοοικογενειακή βία με περισσότερες από 1500 επισκέψεις και το δοκίμιο για τα διαζύγια με κοντά 1000 επισκέψεις. Παράλληλα, τις 1000 ξεπερνά το δοκίμιό μου για τη θρησκεία. Σε καλά νούμερα όμως είναι η Ευρυπίδου Ελένη (1038), η δημαγωγία της δημοκρατίας (618), οι ανθρωποθυσίες των ουσιοεξαρτημένων (584), και η φιλοσοφία της Ιστορίας (759).

Οι πίνακες δίνουν μία εικόνα.

περισσότερα...