Αναρτήσεις
Επειδή το υποσχέθηκα σε ένα σχόλιο γνωστού πολιτικού με υπουργική θέση σήμερα πια, καταθέτω μερικές ιδέες για τη σχέση που θα έπρεπε να έχει η Παιδεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Είναι ολόκληρο τμημα (είναι λίγο μεγάλο) από τη νέα προσπάθειά μου.
αυτοδιοικητικές παρεμβάσεις στην εκπαίδευση
Στο επίκεντρο μιας κινηματικής αυτοδιοικητικής αρχής βρίσκεται η κοινωνική και ανθρωποκεντρική αντίληψη για την εκπαίδευση, το μέλλον της και τη σύνδεσή της με την τοπική κοινωνία. Ειδικά σήμερα, η υποβάθμιση του σχολείου είναι πιο ορατή από ποτέ· τα ταξικά χαρακτηριστικά ολοένα και περισσότερο κυριαρχούν, ενώ όλο και περισσότερα παιδιά των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων εγκαταλείπουν την παιδεία. Η ίδια, βέβαια, η σχολική επίδοση συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική καταγωγή του παιδιού[1].
Η παιδεία όμως δεν μπορεί να γίνει μία ακόμα δημοτική ευθύνη, μία επιπλέον αβάσταχτη οικονομικά αρμοδιότητα της αυτοδιοίκησης που περιορίζει το ρόλο του κράτους μόνο στις πολιτικές αποφάσεις. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να υποκαταστήσει το κράτος. Ειδικά μία αριστερή δημοτική αρχή δε βλέπει το ρόλο της ανταγωνιστικά προς το κράτος, αλλά συμπληρωματικά. Η κατανόηση όμως της εκπαίδευσης ως μίας κοινωνικής διαδικασίας, που εξυπηρετεί το γενικό όφελος, συνιστά τον πυρήνα του επιχειρήματος για την ενεργοποίηση της αυτοδιοικητικής παρέμβασης.
Τα προβλήματα της κρατικής τηλεόρασης είναι γνωστά. Δεκάδες συμβασιούχοι δημοσιογράφοι-όμηροι με μισθούς πείνας, υψηλοί μισθοί και τόσα άλλα. Το ζητούμενο δεν είναι όμως οι μισθοί -ούτε καν με απασχολούν τέτοια σκάνδαλα. 
Το ζητούμενο είναι η ποιότητα της παρεχόμενης πληροφορίας και επικοινωνίας. Φυσικά και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις εκπομπές της φραπελιάς και όλα τα ευτράπελα που την ακολούθησαν. Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε τη διακοπή συνεργασίας με το Στέλιο Κούλογλου.
Το ζητούμενο είναι η ποιότητα της παρεχόμενης πληροφορίας και επικοινωνίας. Φυσικά και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις εκπομπές της φραπελιάς και όλα τα ευτράπελα που την ακολούθησαν. Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε τη διακοπή συνεργασίας με το Στέλιο Κούλογλου.Από καιρό είχαν αρχίσει να ακολουθούνται τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα στη ΝΕΤ. Ήδη το ΠΑΣΟΚ το 2004 με τη eurovision και πιο μπροστά με τις μεγάλες επενδύσεις που έκανε για αυτή τη νίκη τα προηγούμενα χρόνια είχε χαράξει το δρόμο του τηλεοπτικού pop. Και αν οι φιλελεύθεροι θέλουν να μεταφράζουν το pop ως λαϊκό (εκ του δημοφιλές) εμείς ας το μεταφράσουμε ως μία ακόμα ανούσια οπτική της τηλεοπτικής υποκουλτούρας της βιομηχανίας του θεάματος. Γιατί τελικά μέσα από τις τεράστιες επενδύσεις του ελληνικού λαού για τη eurovision αυτοί που κέρδισαν ήταν οι δισκογραφικές εταιρείες και οι κολοσσοί της βιομηχανίας του θεάματος (μαζί με μια σειρά νυχτερινών κέντρων που απολαμβάνουν το δικό του μερίδιο κερδών από τέτοιες γενικά επιτυχίες).
Αυτές τις μέρες γίνεται ένας καλός διάλογος για το μεγάλο πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων. Τόσο η κυβέρνηση όσο φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ αποφάσισα να σηκώσουν το ζήτημα, ακόμα και με τη συμμετοχή ακροατών σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. 1500 νεκροί και 20.000 τραυματίες από τροχαία κάθε χρόνο στη χώρα μας η οποία βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά στην οδική ασφάλεια. Το ιστολόγιο τούτο στο παρελθόν πολλές φορές ασχολήθηκε με το ακανθώδες ζήτημα της οδικής ασφάλειας[1].
Με χαρά πληροφορήθηκα την αλλαγή των εξοντωτικών φοροεισπρακτικών προστίμων που είχε επιβάλλει η ΝΔ. Είχα γράψει για αυτό το θέμα καθώς τα αυστηρά πρόστιμα ούτε διαπαιδαγωγούν ούτε παραδειγματίζουν, αλλά περισσότερο είναι για το θεαθήναι. Βέβαια, και η προηγούμενη κυβέρνηση μας είχε μάθει όχι στην πρόληψη, αλλά στην καταστολή και την τιμωρία. Ακούω και τώρα προτάσεις από τον υφυπουργό, κ. Βούγια. Ωστόσο, δεν ακούω τίποτα για την εκπαίδευση.
Πώς είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο, κ.κ. υπουργοί Προστασίας του Πολίτη και Παιδείας, για πρόληψη στην οδική ασφάλεια και μόνο να συζητάμε για τους δρόμους και την τροχαία, αλλά να μην κάνουμε κουβέντα για την εκπαίδευση; Και αναρωτιέμαι. Γιατί πρέπει να παρέχεται οδηγική -κι όχι οδική- εκπαίδευση από ιδιώτες και να μην ασχολείται καθόλου τοκράτος μέσα από τα θεσμοθετημένα κέντρα τους, τα σχολεία; Γιατί να μη διδάσκει οδική ασφάλεια το ελληνικό σχολείο μέσα από το παιχνίδι στα παιδιά από την προσχολική ακόμα ηλικία; Γιατί τα σήματα πρέπει να τα μαθαίνουμε -και να εξεταζόμαστε σε αυτά- μόνο σε μεγάλες ηλικίες;
Τελευταία δεν έχω καιρό να δω και
πολύ τηλεόραση. Λίγο η ευθύνη για τη διοργάνωση και προβολή των λαϊκών
συνελεύσεων στο δήμο μου, λίγο η ενασχόλησή μου με την πέντε μηνών κόρη μου,
Αρτέμιδα, λίγο τα μαθήματα, πού καιρός για τηλεόραση. Μόνο ίσως ειδήσεις και
κανένα ντοκιμαντέρ ή ταινιούλα και αν…
Με έκπληξη όμως είδα το μάγο των
αιώνων Γιούρι Γκέλερ να διδάσκει και να κρίνει ποιος είναι άξιος να γίνει
διάδοχός του. Και φυσικά μιλάμε για εκείνο τον τσαρλατάνο που προσπάθησε να
ξεφύγει από τον ταχυδακτυλουργικό κόσμο και να μετατραπεί σε μάγο με ειδικές,
μυστηριώδεις και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Όπως πολύ σωστά έγραψε
παλαιότερα και ο cyrus,
μήπως πρόκειται για απλές ταχυδακτυλουργικές απάτες ή μήπως δικές μας αυταπάτες; Είναι δυνατόν στον ΚΑ΄ αιώνα να πιστεύουμε τις πνευματικές δυνάμεις του Γκέλερ; Είναι μήπως η αυταπάτη του κάτι ανώτερου; Τι είναι τέλος πάντων; Μέρες τώρα προσπαθώ να βρω ένα νόημα –και πραγματικά αδυνατώ (ίσως είναι και δική μου διανοητική η ευθύνη).
Στον ΚΑ΄ πια οι νέες τεχνολογίες έχουν εισέλθει για τα καλά στην καθημερινή μας ζωή. 
Ο δημόσιος τομέας εκσυγχρονίζεται και προσπαθεί -νωχελικά και με σημαντική βραδύτητα είναι η αλήθεια- να προσαρμοστεί και να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία. Και πολλοί δήμοι ακολουθούν πρότυπα ανάπτυξης ψηφιακών προϊόντων προς όφελος της εξυπηρέτησης και της ενημέρωσης των πολιτών. Βέβαια, οι δημοσιογραφικές κορώνες για το δαίμονα του διαδικτύου, η κατασυκοφάντησή του στους αμέριμνους και ηλεκτρονικά αναλφάβητους πολίτες συμβάλλουν αρνητικά στη χρήση των δημοτικών κόμβων. Οι Έλληνες με πολύ αργούς ρυθμούς αποβάλλουν το φόβο για τις νέες τεχνολογίες, με μικρά βήματα αποδέχονται την ψηφιακή επικοινωνία ή την εξυπηρέτηση από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Ο δημόσιος τομέας εκσυγχρονίζεται και προσπαθεί -νωχελικά και με σημαντική βραδύτητα είναι η αλήθεια- να προσαρμοστεί και να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία. Και πολλοί δήμοι ακολουθούν πρότυπα ανάπτυξης ψηφιακών προϊόντων προς όφελος της εξυπηρέτησης και της ενημέρωσης των πολιτών. Βέβαια, οι δημοσιογραφικές κορώνες για το δαίμονα του διαδικτύου, η κατασυκοφάντησή του στους αμέριμνους και ηλεκτρονικά αναλφάβητους πολίτες συμβάλλουν αρνητικά στη χρήση των δημοτικών κόμβων. Οι Έλληνες με πολύ αργούς ρυθμούς αποβάλλουν το φόβο για τις νέες τεχνολογίες, με μικρά βήματα αποδέχονται την ψηφιακή επικοινωνία ή την εξυπηρέτηση από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.Η τυφλά μιμητική μεταφορά της εξ αποστάσεως εξυπηρέτησης στην ελληνική πραγματικότητα συναντά ακόμα πολλές δυσκολίες. Με ένα λαό αναλφάβητο ηλεκτρονικά και ταυτόχρονα εθισμένο στην προσωπική επαφή και την αναμονή σε ουρές, τα ηλεκτρονικά συστήματα μοιάζουν σαν ένα πρόσθετο βάρος. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα σχεδιασμό μακριά από τους Έλληνες, αλλά με προοπτική δεκαετίας.
Με αφορμή τις λαϊκές συνελεύσεις που διοργανώνει για 3η χρονιά ο Δήμος Σταυρούπολης, παραθέτω μερικές σκέψεις μου.
Για μία πιστή στις αξίες της αριστεράς και του κινήματος Αυτοδιοίκηση ο ρόλος των τοπικών συνελεύσεων είναι ουσια-στικός μπορούν -ακόμα και έκνομα- να συναποφασίζουν όσο κι αν αυτό αμφισβητεί την αρχή, αφού η τελευταία είναι σε κάθε περίπτωση το εκτελεστικό όργανο της λαϊκής βάσης. Ωστόσο, είναι αναγκαίο η τοπική αρχή να μην ακούει μόνο εκείνες τις φωνές που θέλει για τους δικούς της πολιτικούς σχεδιασμούς. Το έλλειμμα του κοινωνικού διαλόγου που χαρακτηρίζει το ελληνικό παράδειγμα σε εθνικό επίπεδο εκφράζεται και σε τοπικό. Οι προσεγγίσεις έχουν αποσπασματικό χαρακτήρα, χωρίς δομές που να διασφαλίζουν τη συνέχεια των παρεμβάσεων και δε στηρίζονται σε μία παράδοση που συναντάται σε άλλες χώρες. Το φαινόμενο οφείλεται στη δομή της ελληνικής οικονομίας και στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται και εκφράζονται τα κοινωνικά συμφέροντα[1].
Κινηματικά είναι απαραίτητο να αφουγκράζεται κάθε λόγο της τοπικής κοινωνίας και να στηρίζει κάθε πρωτοβουλία της. Η ψηφοθηρική απορρόφηση ορισμένων μόνο θέσεων όχι μόνο αποτελεί μία κίνηση συνειδητή, μία επιλογή που δείχνει το φόβο της προς το κίνημα που γιγαντώνεται, αλλά και την επιθυμία της για τη θανάτωσή του. Έτσι όμως τυφλωμένη από τη μικροπολιτική επιθυμία της για παραμονή στο θώκο της εξουσίας και με νεοφιλελεύθερη αντίληψη για το ρόλο της, τελικά ενισχύει την κανιβαλιστική πολιτική της δημοκρατικής κεντρικής διοίκησης.
Από πότε όμως το ΚΚΕ, άρχισε να παρεμβαίνει σε θέματα Τέχνης (παρά την καλή σχέση που έχουν πολλά μέλη του με αυτή); Αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ αντικομμουνιστής και προβοκάτορας, μάλλον είναι η νέα τακτική που το ΠΓ αποφάσισε να ακολουθήσει μετά τις εκλογές. Αν παρατηρήσει κάποιος γενικά τις επιλογές του ΚΚΕ τα τελευταία δύο -ίσως και λίγο περισσότερο- χρόνια θα προσέξει μία ιδιαίτερη αγάπη του προς τις κάμερες. Ποτέ βέβαια δεν έφτασε στο φτιασίδωμα του ΣΥΡΙΖΑ και το φλερτάρισμα του τελευταίο με τις κάμερες και τους δημοσιογράφους. Ωστόσο, αντιλήφθηκε ότι είναι και αυτό ένα ισχυρό μέσο και πως πρέπει να δοθεί έμφαση στην εικόνα του μέσα από τις κάμερες.
Για λόγους αρχής, αλλά και για λόγους που πρέπει να το διαφοροποιήσουν από την απλή εμφάνιση και τη σκόρπια αερολογία του ΣΥΡΙΖΑ, η τακτική του ΚΚΕ είναι καθαρά υπέρ της εικόνας εν δράσει. Έτσι, βέβαια, εξηγούνται καλύτερα και οι επιθέσεις στο Υπουργείο Εργασίας, και η προσπάθειά του να ελέγξει με τα συνδικαλιστικά του όργανα το λιμάνι του Πειραιά (και εκεί ουσιαστικά στόχευαν οι κινητοποιήσεις με το βουλευτή του κόμματος το Μαυρίκο των λιμενεργατών (στην τάχα πίεση συσπείρωσης των εργαζομένων στη θάλασσα). Έτσι εξηγείται και η επιθετική του πολιτική για το αυτονόητο θέμα πως κάθε σκηνοθέτης μπορεί να προβάλλει ό,τι επιθυμεί μέσα από μία μυθοπλασία, γιατί πολύ απλά δεν κάνει ντοκιμαντέρ ιστορίας.
Κι ίσως ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός να επιβάλλει ταινίες τεκμηρίωσης, αλλά κάποιοι επιμένουμε στην ανθρώπινη πλευρά της ψυχογραφίας, της εικόνας και της εναλλαγής τους με μία καλή μουσική επένδυση -ίσως- γύρω από ένα διάλογο. Γιατί πολύ απλά δε θέλουμε άλλη προπαγάνδα, ούτε άλλο κήρυγμα. Ας αφήσουμε τα πάθη του παρελθόντος, λοιπόν, σε όποιον τα αναζητά κι ας απολαύσουμε το αυτονόητο: μια ταινία ενός καλού σκηνοθέτη (ως εκεί, τίποτε άλλο, ψυχαγωγία αναζητώ κι όχι τεκμηρίωση).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)