συνέπειες διαζυγίων στους συζύγους

Σε παλαιότερα άρθρα ασχοληθήκαμε με τις στατιστικές των διαζυγίων στη χώρα μας και τα αίτιά τους και ακολούθως με τις συνέπειές τους στα παιδιά. Κάθε χωρισμός είναι δύσκολος και πάντα αφήνει ψυχολογικές αδυναμίες στο κάθε ζευγάρι είτε πρόκειται για παντρεμένους είτε για ελεύθερη σχέση. Εξάλλου, είναι πολύ εύκολο για κάθε τρίτο και πολύ επιπόλαιο για ειδικούς επιστήμονες να υποστηρίζει ότι ένα διαζύγιο "βγαίνει" ελαφρά τη καρδία ή ακόμη και η αίτηση να γίνεται εύκολα από κάποιο σύζυγο και ακόμα πιο έντονα όταν υπάρχουν και παιδιά στη μέση. Κάθε τέτοια απόφαση είναι δύσκολη και πάντα γίνεται με περισσή σκέψη -όσο και να κάνουμε λόγο για εγωισμό των σύγχρονων συζύγων.

Το διαζύγιο αποτελεί ιδιαίτερης σημασίας βιοψυχοκοινωνικό πρόβλημα, που συνεπάγεται τη διάλυση της οικογένειας με όλες τις δυσμενείς επιπτώσεις. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι τις κυριότερες συνέπειες τις υφίστανται οι γυναίκες που συχνότατα επιφορτίζονται και με την επιμέλεια των παιδιών. Σύμφωνα με έρευνα τα ζευγάρια που ζουν μαζί ή είναι παντρεμένα, βελτιώνουν την υγεία τους διότι βοηθά ο ένας τον άλλο και ταυτόχρονα παρακολουθεί ο ένας τον  άλλο για τη συμπεριφορά σε θέματα υγείας. Παράλληλα αλληλοβοηθούνται με κοινωνική και οικονομική υποστήριξη. Σε μια εποχή που τα διαζύγια και οι χωρισμοί παρουσιάζουν σημαντική αύξηση είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπουμε τις επιδράσεις που έχουν πάνω στη σωματική και ψυχική υγεία. Έρευνες είχαν δείξει ότι ο χωρισμός και το διαζύγιο συσχετίζονται με αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας, νοσηρότητας και επικίνδυνων συμπεριφορών που συνοδεύονται από αλκοολισμό. Οι κοινωνικές, ιατρικές, οικονομικές επιπτώσεις των χωρισμών και των διαζυγίων αποτελούν ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που ταλανίζουν την κοινωνία μας και επηρεάζουν την ευημερία όχι μόνο των ενηλίκων. Το διαζύγιο όμως δημιουργεί αναπόφευκτα και στρες. Όσο πιο μακροχρόνια είναι αυτή η κατάσταση, τόσο πιο βλαβερές είναι οι συνέπειες του στρες για τον οργανισμό αλλά και για τη σεξουαλική μας ζωή.

Στις μεσήλικες γυναίκες προκαλεί συναισθηματική κρίση, αλλά και καρδιοπάθεια, σύμφωνα με αμερικάνικη μελέτη (που διεξήχθη σε 9434 άνδρες και γυναίκες ηλικίας από 51 έως 61 ετών). Διαπιστώθηκε ότι οι χωρισμένες γυναίκες, οι χήρες ή οι ξαναπαντρεμένες διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιοπάθειας από εκείνες που έμειναν παντρεμένες. Οι ερευνητές εκτίμησαν ότι μέχρι τα 60 τους το 33% των χωρισμένων και το 30% των χήρων θα αναπτύξει καρδιοπάθεια. Φαίνεται ότι για τις ασθένειες τούτες ευθύνονται οι άμεσες συνέπειες ενός χωρισμού στον οικονομικό και το συναισθηματικό τομέα που για τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα των γυναικών σε σύγκριση με τους άνδρες.

Παράλληλα, η κοινωνία μας συνεχίζει να κοιτάει αρνητικά τις διαζευθείσες θεωρώντας τις υπεύθυνες για το χωρισμό ή που δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ένα σύζυγο στο πλευρό τους. Εξάλλου είναι εύκολο για τους έξω από την οικογένεια να σχολιάζουν ένα χωρισμό και εύπεπτα να επικρίνουν μέσα σε μία φαλλοκρατική αντίληψη τη μητέρα. Το κοινωνικό σύνολο αποδέχεται ουσιαστικά μόνο τη μοιχεία ως αίτιο διαζυγίου -και ποτέ όταν αυτή είναι μόνο για μία ή δύο φορές. Σπάνια όμως αποδέχεται τη διαφωνία ή τους διαφορετικούς σκοπούς. Ακόμα χειρότερα συχνότερα λοιδορείται ένα διαζύγιο για άλλο άνδρα που απλά μπορεί να προσέλκυσε ερωτικά μία γυναίκα. Ο κοινωνικός όμως στιγματισμός πολύ συχνά επιτείνεται και από τις ίδιες τις συζύγους με την επικριτική και επιθετική στάση που συχνά παίρνουν απέναντι στον πρώην σύντροφό τους.

Σε αυτή την περιθωριοποίηση -που φευ μειώνεται χρόνο με το χρόνο όσο αυξάνονται τα διαζύγια- συντελεί και η σωματική κόπωση και η οικονομική δυσχέρεια που πλήττει τις διαζευθείσες ή ανύπαντρες μητέρες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αισθάνονται ανεπαρκείς ψυχολογικά. Το πρώτο διάστημα μετά το χωρισμό παρατηρείται μία κατάθλιψη που μοιάζει αδιανόητη, αφού έχει επέλθει ένα σημαντικό διάστημα από την κατάθεση της αίτησης διαζυγίου. Η κατάθλιψη αυτή επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο από τη μοναξιά και τις δυσκολίες της νέας ζωής. Θεωρούν ότι δεν μπορούν να κρατήσουν έναν άνδρα ή ακόμα διατηρούν ένα αίσθημα ανικανότητας σύναψης σχέσεων. Αυτό επιτείνεται ακόμα περισσότερο από την αδυναμία ή έλλειψη επιθυμίας να συναναστρέφονται με πολύ κόσμο υπό τη μορφή των καθιερωμένων εξόδων.

Μέσα λοιπόν στο δικό τους προβληματισμό και τις άμεσες ψυχολογικές συνέπειες του χωρισμού έχουν να αντιμετωπίσουν και τη φροντίδα των τέκνων επιβαρύνοντάς τις οικονομικά και ηθικά. Συχνά οι ίδιες οι μητέρες φοβούμενες τις δυσκολίες ανατροφής των παιδιών σε μονογονεϊκό περιβάλλον καταβάλλουν περισσότερη ενέργεια και σαφώς κουράζονται περισσότερο. Αυτό το τελευταίο σε συνδυασμό με τον κοινωνικό στιγματισμό τις κάνει πια να αισθάνονται μειονεκτικά. Συνήθως μάλιστα η αίσθηση αυτή είναι πραγματική, αφού μετά το διαζύγιο απουσιάζουν από την προηγούμενη κοσμική ζωή τους λόγω και του συνδρόμου ανεπάρκειας και του μειωμένου ελεύθερου χρόνου εφόσον επιφορτίζονται αποκλειστικά με την ανατροφή των παιδιών και λόγω των οικονομικών δυσχερειών. Έτσι είναι συνηθισμένο φαινόμενο να βλέπουμε διαζευθείσες γυναίκες να μένουν ανύπαντρες για να αντέξουν τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα ή για να αφιερωθούν περισσότερο στα παιδιά τους.

Από την άλλη κάναμε ήδη λόγο για τη δυσχερή οικονομική τους θέση. Στα καθημερινά και πάγια έξοδα προστίθεται για κάποιον -αν όχι και για τους δύο- σύζυγο και η επιβάρυνση του ενοικίου. Το σπίτι που μπορεί να είχε χωρίς ενοίκιο η οικογένεια (φιλοξενούμενοι από γονείς, αγορά, γονική παροχή κλπ) μετά το διαζύγιο δεν υπάρχει πια και τουλάχιστον ο ένας θα υποχρεωθεί να νοικιάσει ένα νέο σπίτι επιβαρύνοντας την τσέπη του. Άλλοτε η διαζευθείσα απασχολούνταν μόνο με τα οικιακά και δεν είχε βγει στην παραγωγή, κάτι που εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται να αλλάξει και να αναζητήσει εργασία εκτός σπιτιού. Ωστόσο, στατιστικά οι περισσότερες γυναίκες που υποβάλλουν αίτηση διαζυγίου είναι μορφωμένες και είναι εργαζόμενες εκτός οικίας.

Η διατροφή ουσιαστικά έρχεται να καλύψει ένα τέτοιο κενό και να υποχρεώσει τον πατέρα να συνεχίσει να συμβάλλει για το καλό των παιδιών του. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δε δίνεται διατροφή δυσκολεύοντας τη ζωή των μητέρων και των παιδιών. Πρέπει όμως στο ζήτημα αυτό να κάνουμε όμως μια διευκρίνηση. Η διατροφή που δίνεται παραδοσιακά είναι πολύ χαμηλή για να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές μέλλον για τη ζωή των παιδιών. Από την άλλη μέσα στις ευρύτερες οικονομικές δυσχέρειες στη χώρα μας η διατροφή μοιάζει υψηλή για τους πατέρες και τους μοιάζει ανάλογα με το επάγγελμά τους με πραγματική αφαίμαξη οδηγώντας και αυτούς σε οικονομικό μαρασμό.


Οι άνδρες έχουν ίσως τις λιγότερες επιπτώσεις, επειδή κυρίως δεν υφίστανται την κοινωνική κατακραυγή. Ωστόσο, τα ψυχολογικά προβλήματα και σε αυτούς είναι αξιοσημείωτα. Λόγω όμως της ελευθερίας που έχουν οι άνδρες στη σύναψη σχέσεων και την απουσία του κοινωνικού στιγματισμού μπορούν να ξαναδημιουργήσουν τη ζωή τους. Βέβαια κάτι τέτοιο σαφώς και τους επιβαρύνει οικονομικά αφού δίπλα στα έξοδα της νέας οικογένειας θα πρέπει να προστεθούν και εκείνα της διατροφής.

Σημαντικότερο είναι όμως το ζήτημα όπου δεν τους δίνεται η δυνατότητα να βλέπουν τα παιδιά τους συχνά. Ακόμα και όταν το δικαστήριο επιβάλλει την τακτική επαφή δε συμβαίνει πάντα. Αυτό βέβαια ισχύει για τους άνδρες που δεν έχουν αποκτήσει οικογένεια και καταβάλλουν προσπάθειες προκειμένου να λειτουργεί η παλιά οικογένεια -έστω και με άλλη μορφή. Ωστόσο, είναι και χιλιάδες άλλοι οι οποίοι δημιουργούν νέες οικογένειες και πλέον προσανατολίζονται εκεί αδιαφορώντας ή μένοντας αντικειμενικά μακριά από τα πρώτα τους παιδιά.

Ωστόσο, δε φαίνονται ασήμαντα τα ψυχοσωματικά προβλήματα που εμφανίζονται στους διαζευμένους. Σε έρευνα φάνηκε ότι οι ξαναπαντρεμένοι άνδρες είχαν 19% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιοπάθεια από τους παντρεμένους μια φορά. Οι άνδρες δεν είχαν εμφανείς αρνητικές καρδιαγγειακές επιπτώσεις μετά το διαζύγιο. Ωστόσο, οι χωρισμένοι, οι χήροι και οι ξαναπαντρεμένοι πέθαιναν πιο νέοι από τους άνδρες που έμεναν μια ζωή παντρεμένοι με την ίδια γυναίκα. Σε άλλη έρευνα που έγινε για το ανδρικό στρες μεταξύ άλλων φάνηκε ότι ήταν το ανδρικό στρες συσχετίζεται με την επαγγελματική απασχόληση τις δυσκολίες ή τις αποτυχίες στο γάμο περιλαμβανομένου και του διαζυγίου. Οι άνδρες εκείνοι που είχαν 3 ή περισσότερους παράγοντες πρόκλησης στρες στην εργασία από τους πιο πάνω και ήσαν διαζευγμένοι, παρουσίαζαν 37% αυξημένη συνολική θνησιμότητα σε σύγκριση με τους άντρες που παρέμεναν παντρεμένοι ενώ το μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου τον παρουσίαζαν οι άνδρες εκείνοι που πήραν διαζύγιο κατά τη διάρκεια της έρευνας και ταυτόχρονα δήλωναν ότι είχαν πολλούς παράγοντες πρόκλησης στρες στην εργασία τους. Ο συνδυασμός των καταστάσεων αυτών οδηγούσε σε μια αύξηση κατά 69% της συνολικής θνησιμότητας.



26 έκριναν :

αθεόφοβος είπε...

Τώρα ηρέμησα !
Δεν θα παθω καρδιοπάθεια και θα ζήσω και περισσότερα χρόνια!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Καλά καλά. Πρόσεχε όμως γιατί αλλιώς... καιροφυλακτεί. Ποτέ δεν ξέρεις.

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Σήμερα συζητούσα με μια παλιά φίλη που πρόσφατα παντρεύτηκε έναν άντρα που δεν αγαπούσε και δεν της ταιριάζει!
- Σύντομα θα χωρίσετε, της λέω
- Το ξέρω, αλλά προτιμάω να με λένε "άτυχη" παρά "γεροντοκόρη" μου λέει...
Είναι 33 χρονών...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πραγματικά πρέπει να πούμε ότι υπάρχει και τούτο το αίτιο που οδηγεί σε γάμους αταίριαστους και λογικά αποτυχημένους.

αλκιμήδη είπε...

Ο ασκαρδαμυκτί μου θύμισε μια παρόμοια περίπτωση. Φιλενάδα μου, όταν αποφάσισε να παντρευτεί, είπε το εξής θλιβερό "Δε νομίζω ότι θα βρω τίποτα καλύτερο". Φυσικά ο γάμος κράτησε μόνο τέσσερα χρόνια, δυστυχώς υπήρξε και ένα παιδί. Τις επιπτώσεις τις γεύονται όλοι. Είναι θλιβερό που ο φόβος της μοναξιάς μας οδηγεί σε επιλογές που δε μας ταιριάζουν.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπάρχει μία κοινωνική νοοτροπία που θεωρεί ότι η ύπαρξη του ανθρώπου είναι η δημιουργία και η τεκνοποίηση. Είναι μία θέση εκπορευόμενη από το βιβλικό "αυξάνεσθε και πληθύνεσθε". Έτσι δημιουργείται και μία σχετική πίεση προκειμένου όλοι να οδηγηθούν σε γάμο και ανάλογα με το οικογενειακό και λοιπό κοινωνικό περιβάλλον η αίσθηση της "γεροντοκόρης" διατηρείται και σήμερα. Παράλληλα, ας θυμόμαστε και τη σεξουαλική ελευθερία που υπάρχει σήμερα και πολλές φορές οδηγεί γυναίκες σε ηλικίες άνω των 35 να μετανιώνουν για σχέσεις που χάλασαν, ενώ άλλοτε δημιουργούν συναισθήματα μειονεκτικά σε όσες θεωρούν ότι δεν είναι όμορφες. Όλα αυτά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια μπροστά στο φόβο της μοναξιάς σε συμβατικούς γάμους με την ελπίδα να αγαπήσουν στο μέλλον το σύζυγο, ενώ πιστεύουν ότι με ένα παιδί θα βρεθεί συνεκτικός δεσμός στο γάμο.

patsiouri είπε...

Έχω διαβάσει όλα τα προηγούμενα πόστ σου σχετικά με το θέμα αυτό.
Προσωπικά δέν έχω σε καμία υπόληψη το θεσμό του γάμου, όποιος όμως τον έχει και τον ασπαστεί, πρέπει να προσέξει πολύ καλά...ιδίως άν σκοπεύει να γίνει γονιός.

Παραδείγματα σάν αυτά που γράφετε πιό πάνω γνωρίζω κι εγώ άπειρα, με αποκορύφωμα το "καλύτερα ζωντοχήρα παρά γεροντοκόρη" και το "καλύτερα κακογαμημένη παρά αγάμητη"(τί φρίκη!)

Η καλύτερή μου φίλη είναι δικηγόρος, με ειδικότητα στα διαζύγια. Παρακαλεί λοιπόν να σας μεταφέρω πως αρκετά ζευγάρια που δέν αντέχουν ο ένας τον άλλον μένουν τελικά μαζί για το οικονομικό...ναί, για το οικονομικό...δέν αντέχουν όπως έφραψες δεύτερο σπίτι και δέ χωρίζουν, stop.Και τούτο είναι φρικιαστικό και άρρωστο για όλους, δέν το χωράει το μυαλό μου..

Το δεύτερο περίεργο και επίσης σιχαμερό που μου είπε είναι πως έχει σιχαθεί και τον ίδιο της τον εαυτό να ακούει κάτι κλώσσες να την αρακαλάνε να αλλάξει γνώμη στον άντρα τους και το αντίθετο. Αφού δέ σε θέλει χριστιανέ/ή μου,να δημοσιεύσουμε και το κινητό του να του στείλει μήνυμα η μισή Ελλάδα??

Τρίτο και τελευταίο: Υπάρχουν γυναίκες που γουστάρουν να τις τρώνε ρε παιδιά, ή εν πάσει περιπτώσει δέν τις χαλάει τόσο. Η τελευταία είπε χαζογελώντας στη φίλη μου: "Χι χι χι, με έριξε πάνω στο ψυγείο και αντί να κάνει γούβα το κεφάλι μου έκανε το ψυγείο!!"
Συμπέρασμα: Χτύπα τη κι άλλο...

Συγγνώμη για την πολυλογία δείμε, πιστεύω πως για κάθε οικογένεια ξεχωριστά θα έπρεπε να ερευνάται και η κατάλληλη λύση, και από ειδικό, είναι πολύ λεπτό το θέμα για να μιλάμε έτσι γενικά υπέρ ή κατά των διαζυγίων..

ο δείμος του πολίτη είπε...

patsiouri, καλώς ήρθες στην παρέα μας. Οι θέσεις που παρουσιάζεις είναι αξιοπρόσεκτες και άξιες συζήτησης θα έλεγα. Για τα δύο πρώτα δεν θα διαφωνήσω. Για το τελευταίο υπάρχουν αίτια, αλλά υπάρχουν και τέτοια περιστατικά.

Δεν έχω προσωπικά βιώματα ούτε έχω πάρει συνεντεύξεις. Προσπαθώ μέσα από την απόλυτη ψυχρότητα των αριθμών να βγάλω συμπεράσματα για το μετασχηματισμό της οικογενειακής ζωής στη χώρα μας τουλάχιστον. Ουσιαστικά αναλύουμε ορισμένα μεταδεδομένα και αναζητούμε τις κοινωνικές αιτίες και συνέπειες.

patsiouri είπε...

Νομίζω πως άν απαλλαγούμε επιτέλους από τα στερεότυπα και ο καθένας παίρνει το δρόμο που θέλει στη ζωή, όλα θα είναι καλύτερα...Φτάνει η πλειοψηφία να μήν καταδικάζει όπως σήμερα τη μειοψηφία...
Η οικογένεια και ο γάμος είναι σάν ένα φαγητό, σε κάποιους αρέσει, σε κάποιους όχι, είναι παράλογο λοιπόν να το κάνουν όλοι, ακόμα και αυτοί που δέν το αισθάνονται, ας τραβήξουν άλλο δρόμο και ας το κάνουν εκείνοι που πραγματικά είναι πλασμένοι για σύζυγοι και γονείς.

Έχω έναν πολύ καλό φίλο που παντρεύτηκε επειδή η κοπέλα του ήταν έγκυος, κτλ...Είναι πολύ καλό παιδί και εφ'όσον το αποφάσισε θα το "λουστεί"μέχρι το τέλος..έτσι λέει..και προσπαθεί..Στη γυναίκα του δέ δείχνει σχεδόν τίποτα από το μαράζι που τον τρώει, περνάνε καλά.
Σε κατ'ιδίαν συζητήσεις μας όμως, μου εξολολογείται πως δέν είναι καλά..Πως ακόμα και το παιδάκι το βλέπει και το αγαπάει όπως ένα ανηψάκι του που ζούν στο ίδιο σπίτι. Εδ΄ω και 3 χρόνια καμία αφύπνιση πατρικού φίλτρου..
Νιώθω άσχημα γιατί είμαι μία από τους φίλους του που επειδή θεωρούσαμε πως κλαίγεται για να κλαίγεται τον πείσαμε να δημιουργήσει αυτή την οικογένεια, τον θεωρούσαμε υπερβολικό αλλά δέν ήταν έτσι..Είναι χάλια..το μόνο που τον σώΖει είναι πως είναι ακόμα ερωτευμένος, δέν ήταν για οικογένεια όμως ο άνθρωπος αυτός, και πόσοι άλλοι..

ο δείμος του πολίτη είπε...

Στα αίτια των διαζυγίων είχα θέσει ότι η απουσία σεξουαλικής αγωγής και η άγνοια του οικογενειακού προγραμματισμού ευθύνονται για πολλά.

pezoslogos είπε...

Kαλησπερα

Τι μεγαλη, σπουδαια Σοφια καποιος να μπορει να αναγνωρισει εαν ειναι ή δεν ειναι "πλασμενος" για τον ρολο του/της συζυγου και του γονιου.
Ποσα προβληματα θα προλαβαιναμε!
Σεβομαι βαθυτατα τους ανθρωπους που συνειδητα ΔΕΝ κανουν οικογενεια, οπως και αυτους που συνειδητα κανουν.
Σπανια καποια απο τις δυο αυτες περιπτωσεις, αντιμετωπιζουν πραγματικα προβληματα.
Εν αντιθεση με τους ανθρωπους που (αυτο)καταπιεζονται γυρω απ αυτο το μειζον ζητημα.
Που δεν ακουν την ψυχη τους.
Και φοβαμαι πως οι αριθμοι δεν ειναι ικανοι να μας αποκαλυψουν τετοιες αληθειες!
Ελπιζω τουλαχιστον, στα πλαισια της συγχρονης ελευθεριας, να τις ανακαλυπτει ο καθενας για τον εαυτο του. Εγκαιρως!

Καλο απογευμα

elda είπε...

Mου ανέβασες την διάθεση...
Δηλαδή,ή θα "πάω" από κατάθλιψη ή θα "ψοφίσω" από την κούραση...
(όχι ότι δεν το είχα ψιλιαστεί..)

spirit είπε...

Είμαστε όλοι μας άνθρωποι διαφορετικοί. Όλοι με τη δική μας άποψη περι γάμου και διαζυγίου. Περί λάθος και σωστού.

Αυτό που απλά θα ευχόμουν είναι να μη τα παίρναμε όλα τόσο αλλόγιστα η τόσο τοις μετροιτής. Συμπεριλαμβάνω και εμένα μέσα φυσικά.

Πόσο καλύτερα θα ήταν στερνή μου γνωση να σε είχα και τότε που αποφάσιζα...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πεζέ λόγε, μου αρέσει η ειρωνεία σου τελικά πάρα πολύ. Ελπίζω να μην είμαι εγώ ο Σοφός. Το πρόβλημα όπως κι εσύ τονίζεις είναι η κοινωνική καθοδήγηση για απόκτηση παιδιών. Μα αυτός είναι ο σκοπός του ανθρώπου. Γιατί παντρεύτηκες αν δεν είναι να κάνεις παιδί; Τι θα αφήσεις πίσω σου όταν πεθάνεις; Αυτά τα ερωτήματα τίθενται. Και όλα τα γυναικεία περιοδικά που μιλούν για τον τέλειο άνδρα και όλα τα ανδρικά με τα μοντέλα διαστάσεων στέκας και μπόλικων σεξουαλικών φαντασιώσεων ενισχύουν μία ομολογουμένως κακή θέση.

Έλντα, υπάρχει λύση, αρκεί να έχεις κοινωνική ζωή. Σαφώς ο γιος σου είναι μικρός, αλλά πρέπει να έχει επαφή με τον πατέρα του και ακόμα να καταλάβει ότι κάποια στιγμή κι εσύ πρέπει να κάνεις τη ζωή σου. Μόνο μη σε πάρει η κάτω βόλτα.

Πνεύμα, θα συμφωνήσω. Χρειάζεται σωφροσύνη και στοχοποίηση γιατί παντρευόμαστε.

Ροΐδης είπε...

ωχ αμάν, ένα κοινωνιολογικό θέμα που οι γνώσεις μου είναι κυρίως εμπειρικές, δηλάδή μηδαμινές. Πρέπει να σε ενδιαφέρει για να γράψεις για ένα τέτοιο θέμα.

Αυτό που ξέρω είναι ότι στη τάξη του γιου μου το 70% περίπου είναι παιδιά με χωρισμένους γονείς.

Πολύ καλό το άρθρο σου, αν μετρά κάπως η γνώμη μου σε τέτοια θέματα.

(στο σχόλιο σου απάντησα για τον "ταφο" και σου λέω ότι δεν ασχολήθηκα με κανέναν σκηνοθέτη...)

ο δείμος του πολίτη είπε...

Σε αυτό το ιστολόγιο κάθε γνώμη μετράει. Κάθε ιδέα και αντίρρηση είναι θεμιτή, αρκεί να προάγει ένα διάλογο έστω και διαφωνών. Και όλα αυτά για άλλους. Μερικοί είναι δεκτοί ακόμα και όταν μας βρίζουν.

coolplatanos είπε...

Μπράβο δήμο που έπιασες το θέμα σχεδόν από όλες τις πλευρές και βλέπω έχει γίνει πολύ πλούσιος διάλογος. Για τα συναινετικά διαζύγια που ρωτάει ο πεζολόγος στο προηγούμενο θέμα νομίζω πως δηλώνονται σαν τέτοια για λόγους ταχύτητας έκδοσης, αλλά χωρίς να είναι πάντα συναινετικά στην ουσία. Επομένως το στατιστικό δείγμα δεν είναι απόδειξη ότι οι συνθήκες διαζυγίου είναι αληθινά συναινετικές και άρα ώριμες κλπ

coolplatanos είπε...

θα συμφωνήσω με τον πεζολόγο (χωρίς να διαφωνώ και με την Ηλιαχτίδα όμως) ότι σήμερα πράγματι τα ζευγάρια προχωράνε με μεγαλύτερη ευκολία σε χωρισμό και διαζύγιο. Αυτό σαν εμπειρία από το ευρύτερο περιβάλλον μου. Νομίζω ότι σε αυτό παίζουν ρόλο αλλαγές που έχουν προκύψει συνολικότερα στην κοινωνία. Η παλαιότερη κοινωνική δομή ήταν τέτοια όπου η γυναίκα, αλλά και ο άντρας προετοιμαζόταν σε κάποιο βαθμό μέσα από μία σειρά συνήθειες για τον οικογενειακό ρόλο. Σήμερα νομίζω αυτό δεν ισχύει και υπάρχει μία σύγχυση. Ακούγεται συντηρητικό αυτό που λέω, αλλά δεν εννοώ ότι θα ήθελα επιστροφή στο τότε, όμως οι τότε συνήθειες ακόμα δεν έχουν αντικατασταθεί από κάποιες νέες τέτοιες που να προετοιμάζουν και πάλι το άτομο για τον οικογενειακό ρόλο.
Δεν το διατυπώνω με κοινωνιολογικούς όρους αλλά θέλω να ελπίζω ότι γίνεται κατανοητό τι εννοώ. Σήμερα και άντρες και γυναίκες νιώθουν λίγο σαν χαμένοι για το πώς οφείλουν να συμπεριφερθούν. Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια στο να ανακαλύψουν ποια θα πρέπει να είναι η καθημερινή τους συμπεριφορά και η συνολική τους στάση ώστε να σταθεί μία σχέση. Το παλιό κοινωνικό πλαίσιο είχε κάποιες έτοιμες "συνταγές" - λύσεις και δεν χρειαζόταν κάποιος να παιδεύεται να τις βρει. Αυτό αποτελεί ένα πρόσθετο παράγοντα στρες. Και νομίζω αποτελεί και ένα σημαντικό παράγοντα αύξησης των διαζυγίων.
Σταδιακά ή θα υπάρξουν κάποια νέα στάνταρτ υιοθετημένων συμπεριφορών και νέες ισορροπίες ή θα οδηγηθούμε προς ένα διαφορετικό είδος σχέσεων.
Τα παιδιά των σημερινών διαζυγίων ίσως βρουν τη λύση... καθώς η εμπειρία τους θα τα οδηγήσει να την αναζητήσουν... Δυστυχώς δε νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος, γιατί το άτομο δεν είναι εύκολο να αποκοπεί από τις κοινωνικές αλλαγές και να λειτουργήσει σαν να ήταν σε καραντίνα "αμόλυντο" από αυτές.
Ξέρω ότι πολλοί θα πουν πως παλιά η δυστυχία κρυβόταν και διατηρούνταν γάμοι συμβατικά και υποκριτικά. Δεν θα διαφωνήσω σε αυτό, αλλά νομίζω πως υπήρχαν και γάμοι που χτίζονταν σταδιακά σωστά όπως είπε και ο πεζολόγος ότι θα έπρεπε να συμβαίνει σήμερα. Αλλά θα υποστηρίξω ότι σήμερα δεν συμβαίνει ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν οι κοινωνικές συνθήκες του τότε και δεν γίνεται να επανέλθουν με όλα τα θετικά και τα αρνητικά τους. Και σήμερα επίσης υπάρχουν θετικά και αρνητικά στην όλη κατάσταση.
Νομίζω πως δεν υπάρχει τρόπος να απομονώσεις (σε συλλογικό επίπεδο) και να εφαρμόσεις μόνο τα θετικά μίας εποχής. Επιμέρους άνθρωποι με βαθιά συνειδητοποίηση ίσως τα καταφέρνουν. Και δεν ξέρω αν γίνεται να διδαχθούν αυτά τα πράγματα σε σχολείο, γιατί το παιδί αρχικά μαθαίνει μιμητικά και όχι νοητικά. Επομένως δεν είναι εύκολο να του διδάξεις θεωρητικά πώς να αγαπάει. Το μόνο που ίσως να βοηθούσε, αν και δεν είμαι ειδική, θα ήταν μαθήματα σωστής επικοινωνίας. Γιατί νομίζω συχνά οι καυγάδες προκύπτουν και οδηγούνται σε διαζύγιο από έλλειψη επικοινωνίας. Ενώ μπορεί για παράδειγμα ένα ζευγάρι να τα βρίσκει σεξουαλικά μπορεί να φτάνει να σφάζεται σε άλλα επίπεδα. Διότι στην λεκτική και εξωλεκτική επικοινωνία μπερδεύονται πάρα πολλά αντιφατικά στοιχεία που οδηγούν σε άμυνα τα μέλη της σχέσης και τελικά σε αποξένωση. Ισως θα άξιζε να αγγίξεις και αυτή την πλευρά.
Απλό παράδειγμα: Ρωτάει ο σύζυγος
-Πού είναι οι κάλτσες μου;
Απαντάει η σύζυγος:
-Αφού ποτέ δεν τις μαζεύεις, πάντα είσαι ακατάστατος, κλπ, κλπ και αρχίζει ο καυγάς
Εδώ αντί για άμεση επικοινωνία γίνεται μία ιστορική αναγωγή αξιολόγησης του συζύγου.
Η απλή απάντηση θα ήταν:
- Στο συρτάρι, ή στο πάτωμα.
Σε άλλη φάση πιο ήρεμα θα μπορούσε να συζητηθεί το θέμα της ακαταστασίας και να βρεθεί μία λύση και από τα δύο μέλη, αντί να χρησιμοποιείται ως αφορμή για διαρκείς καυγάδες.
Αυτό απλά σαν ένδειξη. Για να μην παρεξηγηθώ οι ρόλοι θα μπορούσαν να αντιστραφούν, απλά θυμήθηκα αυτό το παράδειγμα από μαθήματα επικοινωνίας που είχα κάνει κάποτε.
Υπόψη ότι το να τα διδαχθείς θεωρητικά όπως είπα στην αρχή δεν αρκεί. Ισως αν εντάσσονταν στο σχολείο να χρειαζόταν ανά ομάδες τα παιδιά να δοκιμάζουν έμπρακτα τέτοιες τεχνικές.
Αυτά και συγγνώμη για το μάκρος της παρέμβασης

AVRA είπε...

δειμο εχεις κανει πολλη καλη δουλεια.Χαιρομαι γιατι οχι μονο εθεσες το προβλημα αλλα το παρουσιασες απο ολες τις πλευρες.

Ενα μονο θα πω.Δεν ειμαι τοσο απαισιοδοξη οσο αφορα στο γαμο και στην υπαρξη ευτυχιας μεσα σ΄αυτο το θεσμο.Το εναντιον...Λιγη προσπαθεια χρειαζεται, λιγη περισσοτερη κατανοηση και πολλη αγαπη ρε παιδια!Γιατι κανουμε τα ευκολα δυσκολα?

Ξερω οτι στα ματια καποιων φαινομαι αφελης , ονειροπολα και δεν ξερω τι αλλο....Στον κοινωνικο μου περιγυρο ομως αυτο βιωνω.Απο το συγγενικο περιβαλλον , τους φιλους και την δικη μου οικογενεια....Υπαρχει ευτυχια αρκει να ανοιξουμε λιγο τα ματια μας..να τη δουμε , να τη γευτουμε και να την απολαυσουμε!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Coolplatanos, εμείς έξω από τα πράγματα κάνουμε λόγο για μεγαλύτερη ευκολία. Τα νούμερα όμως δείχνουν ότι απλά υπάρχει αύξηση και δεν ασχολούνται με το ποιοτικό στοιχείο της αύξησης. Τα αίτια τα βλέπουμε και η κοινή συναίνεση δε σημαίνει απλά ότι είναι εύκολη επιλογή. Το αίτιο είναι η μόρφωση και η ελευθερία (οικονομική και κοινωνική) που απολαμβάνουν οι γυναίκες. Παλαιότερα που δεν μπορούσαν να σηκώσουν κεφάλι υποτάσσονταν στις όποιες καταστάσεις επέβαλε ο άντρας. Προτιμώ προσωπικά περισσότερα διαζύγια από καταπιεσμένες οικογένειες που υποκύπτουν -μέρα που είναι και η σημερινή.

Ο γάμος είναι μία κοινωνική σύμβαση νομιμοποίοησης της ύπαρξης οικογένειας, μια και ουσιαστικά συμβίωση θεωρείται παράνομη (αν και γίνονται βήματα μέσω της αναγνώρισης τέκνων). Ακούμε συχνά την άποψη ότι ο γάμος μπορεί να σταθεί όταν κάνουμε υποχωρήσεις, για το καλό του γάμου. Μα δε θέλω ένα γάμο που με καταπιέζει, δεν τον θέλω ως αυτοσκοπό. Θέλω ένα γάμο που συντηρεί συναισθηματικά και με προάγει ως άτομο και ως προσωπικότητα. Κοινώς θέλω μια γυναίκα -για φίλους ίσως άνδρες και για φίλες ίσως γυναίκες- που να μου συμπαραστέκεται και να με στηρίζει και αναλόγως κι εγώ.

Αύρα, η κατανόηση είναι αναγκαία σε κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, πόσο μάλλον όταν αγαπάμε. Προτιμώ να είμαι ονειροπόλος παρά μόνος με ψυχικά και σωματικά προβλήματα.

Kapetanios είπε...

Δείμο, ο γάμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συμφωνία 2 ανθρώπων σε ένα πλαίσιο συνύπαρξης με ξεκάθαρους ρόλους στην προσπάθεια τους α)να κάνουν παιδιά και β) να εξασφαλίσουν οικονομικά το έτερον ήμισυ ( το β ήταν και είναι μια βασική διεκδίκηση σε γάμους ομοφυλοφίλων ).
Απορώ δηλαδή πως συγχέουμε το συναίσθημα με τον γάμο ως πράξη νομικού και κοινωνικού περιεχομένου !!
Μέσα σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο ( νομικό, οικονομικό, κοινωνικό κλπ) προκύπτουν υποχωρήσεις , υποχρεώσεις και διαφωνίες που ενδεχομένως( τις περισσότερες φορές μόνο τον έρωτα τους σκέφτονται) δεν είχαν απασχολήσει το ζευγάρι πριν τον γάμο.
Στην περίπτωση που δεν υπάρχουν παιδιά πίστεψε με ΔΕΝ τρέχει απολύτως τίποτα ( ως προς τις συνέπειες ο λόγος) με το διαζύγιο και ειδικά γι αυτόν που το προκαλεί. Αλλά και ο άλλος , αυτός που υφίσταται βίαια το γεγονός της εγκατάλειψης έχοντας μόνο "θύμα" τον εαυτόν του το ξεπερνά σχετικά εύκολα.
Από εκεί και πέρα, στην ύπαρξη δηλαδή παιδιών, αυτός που βιώνει το μεγαλύτερο να μην πω το μοναδικό πρόβλημα -και μάλιστα σοβαρό- είναι ο γονέας που αναλαμβάνει την ευθύνη του-των παιδιών. Ο άλλος απλός στα αρχίδια του και πάμε γι άλλα( τις περισσότερες φορές τα έχει ΗΔΗ τα "άλλα" πριν χωρίσει)
Αυτά ως ένα πρώτο σχόλιο και συνεχίζοντας να διαβάζω τα υπόλοιπα ποστ σου με ανάλογα θέματα ενδεχομένως επανέλθω.
Καληνύχτα.

Υ.Γ 2 φορές παντρεμένος, 2 παιδιά από διαφορετικό γάμο το καθένα, και παιδί χωρισμένων γωνιών ο ίδιος , ίσως με κάνουν λίγο επιθετικό και απόλυτο στις τοποθετήσεις μου.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Καλά μιλάμε εσύ είσαι ακόμα πιο ψυχρός από εμένα. ΣΥγχέετας γιατι για να πούμε ότι μένουμε με κάποιον -θεωρητικά για όλη μας τη ζωή- σημαίνει ότι πρέπει να τον αγαπάμε. Κατά τα άλλα ο γάμος είναι μία κοινωνική σύμβαση.

Το ΥΓ το υπερπηδώ. Πάντως στο pdf συνολικό μου κείμενο ορισμένα σημεία διασαφηνίζονται. Kάν΄το download.

Kapetanios είπε...

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο .
Το κατέβασα εχθές το βράδυ αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω πολλά. Μου άρεσε πάντως η τελευταία σου παράγραφος που αφορά την διεκδίκηση της επιμέλειας των παιδιών από τους πατεράδες.
Εδώ και εάν δεν έχω να γράψω 756 σελίδες για το τι τράβηξα ο ίδιος.
Τέλος πάντων εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: με το "Απορώ δηλαδή πως συγχέουμε το συναίσθημα με τον γάμο ως πράξη νομικού και κοινωνικού περιεχομένου" ...ασφαλώς και δεν εννοώ ότι το συναίσθημα δεν είναι ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ προϋπόθεση για κάποιους που ετοιμάζονται να παντρευτούν. Απλώς δεν είναι η μόνη προϋπόθεση και ούτε υπάρχει λόγος μόνο και μόνο γιατί αγαπάς κάποιον να τον παντρευτείς κιόλας!
Ο γάμος προκύπτει ΜΟΝΟΝ για τους δυο λόγους που ανέφερα και παραπάνω. Ας το καταλάβουν τα νέα ζευγάρια ότι τον έρωτα τους μπορούν να τον βιώσουν και έξω από τον γάμο. Την ώρα όμως που αποφασίζουν να προχωρήσουν δημιουργώντας μια οικογένεια πρέπει να σκεφτούν και ΑΛΛΟΥΣ παράγοντες εξίσου σοβαρούς με το συναίσθημα τους.
Εγώ ΠΧ όσο και να αγαπούσα μια...τραγουδίστρια (που είναι υποχρεωμένη να βγαίνει κάθε βράδυ στην πίστα) ή μια γυναίκα ταγμένη στην καριέρα της, δεν θα έκανα παιδιά ( γάμο) μαζί της ....εκτός εάν ήθελα και ήμουν αποφασισμένος να τα μεγαλώσω ΜΟΝΟΣ μου με ότι κακό ή καλό(?) συνεπάγεται αυτό για μένα και για τα παιδιά.

8:17 πμ

ο δείμος του πολίτη είπε...

Κοίτα το εν λόγω κίνημα είναι νέο και ακόμα δεν έχει εγκαθιδρυθεί στη συνείδηση των Ελλήνων. Ούτε έχουμε αποδεχτεί την εικόνα μιας μονογονεϊκής οικογένειας με κύριο φορέα τον πατέρα. Στα σχόλιά σου έχεις απόλυτο δίκιο. Που ήσουν ρε φίλε, να μας πεις μερικά τέτοια στοιχεία;

Kapetanios είπε...

ο δείμος του πολίτη said... "Που ήσουν ρε φίλε, να μας πεις μερικά τέτοια στοιχεία;"

ε να , που να ήμουν, στο "σπίτι" μου ήμουνα για να ηρεμήσω λίγο απ την κόντρα που είχα με κάτι "ζωντανά" και δεν ήθελα α)να δώσω αφορμή για νέες κόντρες με τα σχόλια μου και β) για να μην μου πει κανένας γάτος πάλι ότι γλείφω κανέναν στο μπλογκ του για να διαφημιστώ χαχαχαχαχαχαχχχχχχχχ αμπαλαεα!

ο δείμος του πολίτη είπε...

:))))

ShareThis